روزنه ای به روزها

نبضِ هراس زیر پوست

2012-01-18T15:18:00.000+03:30

در جهان بینیِ من نیست که از روزی که نمی دانم خواهد آمد یا نه، بترسم. در مرامم نیست که خوش‌حالی امروز را با نگرانی از فرداهای دور تلخ کنم.
اما از وقتی که احتمال نبودنت به میان آمد، احتمال نبودن‌مان توی چشم‌اندازِ هم و به این نزدیکی، از وقتی که شکاف به زبان آمد، ترسی عمیق توی دلم وول می‌خورد.
می‌دانم؛ یکی دور روز دیگر باز به آغوشت خواهم غلطید و همه‌ی این لحظه‌های پراضطراب فراموش خواهند شد. اما این هراسِ احیا شده، که زیرپوست نفس می کشد... کاش بمیرد. بمیرانمش.
ما با هم از معبر روزهای پرحادثه می‌گذریم تا روزی که ساعت شماطه دارِ پیرِ درونمان از کار بایستد و با حرکتی آرام از این دنیا برویم. حداقل، آرزوی من که این است.

دیگر از یک لیوان آب نخواهیم خورد...

2012-01-18T13:20:00.000+03:30

از نام کوچکِ "ما"
چیزی نمی‌مانَد
جز فنجانِ کوچکِ آبی
برای شمعدانی‌های صبح
.
درونم زنی به مویه نشسته است
در هراس از روزِ تلخِ واقعه

Hey brother, where are thou

2012-01-08T13:10:00.003+03:30

برادر مرد امروز رفت سربازی. یادداشتی ازش خواندم که می‌گفت زندگی کردن را، نوشتن را، دیدن و خواندن را از او یاد گرفته.
رفتم توی فکر. من هم برادری دارم که برادرِ او نیستم. نمی دانم در نظر برادر جوانم چه هستم. با این‌که در یک خانواده بوده‌ایم، سبک زندگی‌مان همیشه با هم فرق داشته. او توی دنیای پر زرق و برقی سیر می‌کند که برندها حکم‌فرمایی می‌کنند، راحت‌طلبی و استفاده از امکانات پدر و مادر حرف اول را می‌زنند و فکر و ذکرش جایی‌ست که پول بیشتری باشد. و من که به اندازه‌ی هزار دنیا از عالَم او پرتم و توی ایده‌های استقلال‌طلبانه و به زعم او روشنفکری خودم می‌لولم.
دارم مدام فکر می‌کنم من به او چه داده‌ام؟ چه گفته‌ام که توی زندگی‌اش موثر باشد؟ چه کار برایش کرده‌ام که مرا با آن به خاطر بیاورد؟
شبی را به یاد دارم که بار و بندیلم را با چشم گریان و مخفیانه بسته بودم تا به قهر، چند روزی را گم و گور شوم جایی که خانواده‌ام ندانند. رفتم کنارش نشستم که روی تخت خوابیده بود و از من می‌خواست نروم. به او گفته بودم کجا می‌روم. دوست نداشتم دل کوچکش برای من نگران باشد. نگران شدن حق هیچ آدمی توی دنیا نیست. گفتم باید بروم و تو هم سعی کن آزاد زندگی کنی. گفتم وقتش رسیده که توی این سن و سال چارچوب‌هایی را بشکنم و تو هم هیچ وقت توی این چارچوب‌ها نمان. این‌ها را یادش هست؟ خودم هنوز که هنوز است فکر می‌کنم حرف های خیلی مهمی به او گفته‌ام. اما برای او هم مهم بوده؟
پدر و مادرم همیشه برایم مهم بوده‌اند. اما برادرم آدم دیگری‌ست. به سن و سال هم ربطی ندارد. تا ته دنیا هم برویم، او همیشه برای من محرم مهم‌ترین اسرار است و کسی ست که نمی‌گذارم نگرانم شود.
اما نمی‌دانم خواهر چیست. خواهر چه حسی به آدم می‌دهد. دیدم که زیر یادداشت مرد در باره‌ی برادرش نوشته "داداش، اونم از نوع بزرگ‌تر، نعمتیه" و نگفته خواهر از نوع بزرگ‌تر چیست. دلم می‌خواهد بدانم. سر راستش این است که حسودیم شده به رابطه‌ی قوی و دوست داشتنی دو برادر، همان‌طور که به رابطه‌های قویِ خواهران حسودی می‌کنم و تاب می‌خورم توی حسی میان برادر داشتن و خواهر بودن. حسی که نمی‌دانم چه شکلی ست و چه وزنی دارد.
برادر مرد رفت سربازی. دو-سه روز پیش بغلش کردم و گفتم مراقب خودش باشد و گوشه‌ای از دلم با او رفت. پسرک دوست داشتنی است و دلم برایش تنگ می‌شود. خوب است که جای مرد نیستم و دلم کنده نمی‌شود از جا. اما روزی که برادرم بخواهد برود آیا او هم خواهد گفت که خواهرم فلان‌طور بود و بَهمان چیزها را یادم داد؟

نمی‌دانم. فقط می‌دانم لعنت به هرچه سربازی و اجباری و خدمت و لعنت به پرچمی که حتا کمی دوستش ندارم و به آن افتخار نمی‌کنم.

خواب در فنجانِ خالی

2012-01-03T17:36:00.003+03:30

لا به لای عددها و رقم‌ها، بین بالا و پایین شدن قیمت‌ها گیر افتاده‌ام. مثل چرخ‌دنده‌هایی که تصوراتم از آینده را له می‌کنند در حرکت دیوانه‌وارشان و مرا می‌ترسانند.
بله. من آدمی هستم که مثل همه شما از فقیر شدن می‌ترسم. مدام فکرهای تلخ به سراغم می‌آیند که نکند سال بعد نتوانم قرارداد خانه‌ام را تمدید کنم، نکند از پس مخارج زندگی مجردی‌ام بر نیایم و مجبور شوم برگردم، نکند نتوانم بروم سفر و هزار تا نکند - پَکُـند دیگر که دارد مغزم را می‌تراشد.
ارزش پول‌مان دارد روز به روز می‌آید پایین و تنها چیزی که به چشم مردم می‌آید همین است. به چشم‌شان نمی‌آید که روز به روز و حتا ساعت به ساعت ارزش خودمان، جان‌مان، ارزش زندگی‌هایی که این‌قدر برای ساختن‌شان زحمت کشیده‌ایم پایین می‌آید و پیش رویمان جان می‌کـَنَد.
می‌دانم که نباید تن بدهم به آمارها. می‌دانم که باید از قیمت ارز بیرون بکشم. اما این هراس، این نگرانی از آینده‌ای که روز به روز برایم مبهم‌تر می‌شود، رهایم نمی‌کند.
من از روزهای فقیر می‌ترسم. از مردم گرسنه که به هم رحم نمی‌کنند، از همشهری‌هایی که از همین حالا شروع کرده‌اند به خوردن و دریدن هم‌دیگر می‌ترسم. این شهر خاکستری را دوست ندارم و دلم می‌خواهد گوشه‌ای امن پیدا کنم و پنهان شوم. توی خواب، هر چه کابوس هم ببینم امیدی به بیدار شدن هست. اما از این خواب طولانی، کسی هست که بیدارم کند؟

دپرشن

2011-12-31T10:47:00.001+03:30

در اتاق دکتر را زدم و رفتم تو. موهایش سفیدتر از قبل شده بود. دقت کرده اید همه آدم های درست و درمان بعد از هشتاد و هشت چه زودتر پیر شده اند؟ چه بیشتر؟ نشستم.
پرسید و گفتم و نوشت. تهش شد افسردگیِ ناشی از رسیدن به یک هدف بزرگ. خیالم راحت شد که همه آن رفتارهای عجیب و غریب زیر سایه ی یک مرض جمع شده بودند. این ها یعنی برای من درمانی هست.
بعد از مطب، با مرد قرار داشتم. قرار بود بنشینیم و حل کنیم این سردرگمی کشدار و طویل را. از دور که دیدمش دلم خواست بپرم جلویش و بگویم "پوه! همه چیز شوخی بود. بیا برویم گردش" اما نمی شد. کم کم داشت حالی ام میشد که گند زده ام و باید یک جور درستی جمعش کنم. رفتیم نشستیم کنار حوض آبی رنگ که تنها ماهی اش، پوسته ی قرمز رنگ و خالی شکلات بود.
مرد شروع کرد به گفتن از سردرگمی هایش. از این که خواسته ام به من فرصت بدهد و حالا می گویم چرا کنار ایستاده. از این که همیشه همراه خوبی بوده و حالا شکل هیولا دیده شده. از این که همیشه خوب است و مهربان است و حالا، گله ی من این شده که همیشه بحران دارد.
راست می گفت. من توی هزار توی خودم، توی لایه های پنهان و پیدای درونم داشتم غرق می شدم و به او چنگ می انداختم. منصفانه نبود. عادلانه نبود. این چنگ انداختن به او که تمام تقصیرِ افسردگی ناشی از رسیدن به یک هدف بزرگ را بر گردنش می انداختم هیچ چیزی نبود غیر از خودخواهی و حماقتی که واقعن خودم هم نفهمیده بودمش. نمی توانستم بگویم مثل هر بار ِ این چندوقت اخیر، بحران هایم مثل یک جنون آنی می شود. هیچ چیز نمی فهمم و شعورم توی هزار سوراخ پنهان می شود. مثل کسی که یکهو چاقو برمی دارد و وقتی به خودش می آید، می بیند مانده با یک جسد ِ پاره و خونین، و یادش نمی آید چرا و چه طور این کار را کرده.
در جوابش حرف زیادی نداشتم. نمی توانستم آن ترس بازدارنده را توضیح بدهم. نمی شد بگویم که چه قدر زمینِ زیر پایم " ز تکیه گاه تهی می شود." اصلش این بود که آن حرف ها و آن حس ها را نباید به او می گفتم. آن ترس را، اگر من از او می شنیدم، آن قدر دور می شدم که پیدا کردنم کار حضرت فیل می شد. اما او ایستاد و سعی کرد نزدیک بماند و ترس هایم را کنار بزند.
حرف ها که تمام شد، انگار ابرهای تیره و رگباری ِ بهار کنار رفته باشند. صاف شدم و آفتابم تابید. انگار دوباره به هوش آمده باشم و آن حجم یخ درونم آب شد و رفت. دست مرد را گرفتم و زنده شدم. مرد به میهمانی رفت و من سرخوشانه به خانه، به سمت قابلمه ای پر از ماکارونی که مهسا برایم درست کرده بود.

ساید ایفـِــکت

2011-12-26T17:27:00.003+03:30

ترمز اضطراری را کشیده ام. میخ شده ام توی رابطه ام در جایی که هستم و نمی توانم حرکت کنم. خواسته ام چند روز فرصت داشته باشم که فکر کنم. فکر کنم. فکر کنم. به چی؟ نمی دانم. همه ی امیدم به دکترِ شاعر مسلکم است که دستش را قلاب کند و بکشدم بالا. بگوید مریضی. بگوید این قرص های خالدار را بخور و خوب شو.

فرصت خواسته ام برای فکر کردن و تنها مانده ام. تنها گذاشته شده ام. آنقدر توی افکارم دست و پا می زنم که نمی دانم درست است یا غلط. نمی دانم حقم است یا نه. نمی دانم باید بخواهم کمی کنارم باشد و کمک کند خوب باشم، یا همین طور که خالی ام گذاشته از خودش، درست تر است. نمی دانم چقدر حق بدهم به این کناره گیری و بین این همه سوال های پشت سر هم، تاب می خورم.

احساسات کودکی ام به سراغم آمده. گریه‌ئو، پر توقع، زودرنج و بی اعتماد به نفس شده ام. از آدم ها می ترسم و مطمئنم که همه شان می خواهند به من آسیب بزنند. احساس می کنم هیچ کس حقیقت را به من نمی گوید و همه یک مشت دروغِ پرت و پَلا هستند.

کجای رابطه ترسیدم؟ آن جا که دیدم مرد دارد همه چیزم می شود و این خیلی ترسناک است. این که یک آدمِ بااختیار و آزاد بشود همه چیزِ آدم خیلی وحشتناک است. ترسش هم از این است که آن آدم همان طور که حالا هست، ممکن است یک روز نباشد. ممکن است یک روز به هر دلیلی چشم باز کنی و ببینی آدمی که همه ی زندگی ات آغشته به او شده، رنگ او را دارد، بوی او را می دهد، دیگر نیست. اینش ترسناک است که روزهای بدون او قابل تصور نباشند. آن قدر خودی شده باشد با زندگی که دیگر اصلن انگار همیشه بوده و می ماند.

این ها مرا می ترساند. احساس می کنم از وقتی اقدس درونم را نشانش داده ام ترسیده. دو قدم عقب رفته و نگران است همیشه اقدسم بالا بیاید. از خودم می پرسم توی این مدت چقدر مگر اقدس بوده ام؟ چقدر غیرقابل اطمینان بوده ام؟ چقدر ترسناک شده ام این روزها؟ نمی دانم. نمی گوید و نمی خواهد بداند چطورم. فقط می خواهد روزی را ببیند که خوب شده ام و باز با لبخند به سراغش رفته ام.

می خواهم کنارم باشد و بخواهد خوب شوم. می خواهم دستم را بگیرد و مثل تابستان هشتاد و هشت تا مطب دکتر همراهم بیاید. دلم می خواهد کمی سرمای این روزهایم را تحمل کند، لباس های گرمش را بپوشد و کنارم باشد. نه این طور که نشسته کنار بخاری، نگاهش از پشت پنجره دوخته به من، منتظر و دور تا سرمای من بهار شود و باز پیشم باشد. من از تنها شدن های این شکلی هم می ترسم و حالا هم دلم تنگ است، هم قاطی ام و توی این فکرها و ترس ها تنها مانده ام.

روزهای ناامید کننده ای ست. آقای انتقال خون گفت باید دروغ می گفتی. من به سوراخ دردناک روی دستم نگاه کردم و توی دلم فکر کردم به کی؟ و بیشتر فرو رفتم.

بدون کرم پودر - نتیجه

2011-12-24T15:58:00.007+03:30

حالا متعاقبن است و می خواهم کمی از نتیجه هایم بگویم.

اولین نتیجه ای که گرفتم این بود که مرد هیولا نیست. هیچ وقت نبوده تا حالا. بدون آن که سعی کنم یا فشار بیاورم به خودم، باز هم به این نتیجه رسیدم که یکی از بهترین مردهایی ست که می توانم در کنارشان زندگی کنم. - باید این نکته ی ظریف تر از مو را هم اضافه کنم که بقیه ی بهترین مردها را هنوز به عمرم ندیده ام.- تمام رفتارهایش را مثل فیلم برای خودم پخش کردم. به نظرم هیولا دیدنش خیلی عجیب آمد. از خوبی هایش هم نمی گویم که نتیجه ام شبیه به قربان صدقه رفتن نشود.

نتیجه ی بعدی ربط اقدس و آن مستی بود. در جایی که آن قدر کوچک بود برای میهمانی گرفتن، که آدم ها همه به هم چسبیده بودند، مستی و گرما و تنگیِ دلم که هنوز گشاد نشده بود از سفر رفتن مرد و شنیدن یک خبر نسبتن غیر منتظره، اقدس را بیدار کرد و در مستی هم که همه چیز اگزجره می شود. مثلن این که مرد دارد خوش می گذراند و خوش حال است، هزار آسمان را به ریسمان بافت تا آن فکرهای عجیب بیایند در سرم. فهمیدم که اقدس گاهی بی حوصله می شود و چادر گلدارش را به کمر می بندد تا دخل مرا بیاورد. کاری که باید بکنم این است که خیلی محترمانه به حرف هایش گوش بدهم تا کارش به داد و بیداد نکشد. بعد همان طور لبخند به لب و مودب مآبانه بگویم برود درش را بگذارد.

نتیجه ی آخر از همه مهم تر بود. کمی رفتم عقب و به زندگی ام نگاه کردم. دیدم توی این خانه ای که دارم و مردی که در زندگی ام هست و کاری که می کنم و روزگاری که می گذرانم، ایراد حادی نیست که به خاطرش جفتک های کشنده بپرانم. فهمیدم که هربار اقدس و پروین و مینا و ساناز و نونوشِ درونم به صدا درآمدند، کافی ست به آن چه که دارم و به سادگی ممکن بود نداشته باشم، نگاه کنم. به زحمتی که می کشم این ها را کنار هم نگه دارم فکر کنم و جفتک های یابویی ام را برای وقت هایی نگه دارم که کسی یا چیزی دارد به من آسیب می رساند.

یادم آمد که هیچ وقت در زندگی ام مرحله ای به عنوان ازدواج تعریف جدی نداشته که حالا بخواهم بهانه اش را بگیرم. دوست دارم مثل همین حالا روز به روز برنامه ی زندگی ام را بدانم و همین طور با دلم بروم توی زندگی جلو، و هر چه را دوست داشتم دست‌چین کنم.

حالا حالم خوب است. جای تقریبی خودم را می دانم و از شرایط راضی ام. از مرد، از خانه و زندگی ام، از روزهای سخت و پر از فراز و نشیبم و تقریبن از دوستان دور و نزدیکی که دارم و اغلب متفاوتند با من. و این جواب دندان شکنی ست که به اقدس داده ام. جوابی که مثل این روزها، مثل مرد، مثل خودِ من واقعی ست و مو لای درزش نمی رود.

بدون کرم پودر

2011-12-24T12:38:00.007+03:30

فکر می کنم دیگر وقتش شده که با شهامت بنویسم. این نقاب آدم منطقیِ کم خطا را بردارم؛ چرا که فقط خودم باورش دارم. و پشت نقاب را بیندازم بیرون. ممکن است خیلی ها خوششان نیاید. اما وقتی صابون قالبی داو آدم را دعوت می کند که با استفاده از آن، بدون کرم پودر بیرون برود، پس من که هیچ وقت کرم پودر نمی زنم باید شهامت بیشتری داشته باشم. فکر هم نمی کنم درونم از بیرونم زشت تر باشد. پس کرم پودر را به کناری نهاده و بی خجالت از آبله رویی احتمالی ذهنم، بیرون می آیم.

نمی دانم ماجرا از کجا شروع شد. چی شد که فهمیدم یک زن سنتی و ایرادگیر، درونم هست که هر از گاه به جانم نق می زند.

حتا نمی دانم این جنتلزن (بر وزن جنتلمن) درونم از کِی این همه قوی شد و برای خودش شد یک پا فمینیست دو آتشه‌ی بی منطق که حرف های مزخرف از دهانش می پرد بیرون.و بعضی وقت ها که این دوتا با هم درگیر می شوند، معمولن به گا می روم. شبیه دیوانه ها می شوم و تعادل روانی ام زیر یک علامت سوال بزرگ می رود.

آن شب، وقتی که "سین" از ازدواجش با "ر" خبر داد، اولین جمله ی ناخودآگاهی که از دهانم پرید این بود:"چرا؟" این کار آن جوجه فمینیست درونم بود. باید تبریک می گفتم. آن دوتا آدم همیشه با هم خوشحال بودند. اما انگار آن قدر در قالب یک ضد ازدواج حرفه ای فرورفته بودم که چاره ای جز این سوال احمقانه باقی نمانده بود. زود جوجه را خفه کردم و مراتب خوشحالی عمیقم را به اطلاعشان رساندم.

بعد از رفتن آن ها اقدس درونم شروع به نق و ناله کرد. غر زد و توهین کرد و چرند گفت. گفت تو که بیست و هشت - نه سالت شده و همه ی دور و وری‌هایت ازدواج کرده اند، مجرد مانده ای که چی؟ گفت آن قدر رفته ای توی نقش خانم چیتان فیتانِ ضد ازدواجی ات که نمی دانی این پزها کم کم دارد بوی گند می گیرد. هی پرسید کجای زندگی ایستاده ای بدبخ؟ همین طوری وقیح پرسید. هی مرد را نشانم داد و حرف های بدی زد. هی گفت خودت را مَچَل یک زندگی نصفه نیمه با مرد کرده ای که تهش معلوم نیست. هی پرسید از ته ماجرا خبر دارم یا نه. من هم خبر نداشتم و مستِ پاتیل نشسته بودم بالا و صدای کسانی را می شنیدم که با مرد حرف می زدند. یکی راجع به گرافیک، یکی راجع به روزنامه نگاری و کار با این مجله و آن روزنامه، یکی راجع به فیلم سازی و تهیه کنندگی. همه در مورد چیزهایی حرف می زدند که من نمی توانستم در موردشان سخنرانی کنم. این پرانتز را هم باز می کنم که اصولن به مخیله کسی خطور نمی کند که اعتماد به نفسم در این جمع ها می چسبد به کف پایم و چه احوالِ حال به هم زنی پیدا می کنم.

اقدس گفت شده ام یک وسیله ی زینتیِ در مهمانی ها که هرجا مرد هست باید همراهش باشم. پرسید مالِ این جمع ها و آدم ها هستی؟ جوابم نه بود. واقعن من بین آن ها چه کار می کردم؟ بعد پرسید اصلن در زندگی خودت با مرد جا و جایگاهت کجاست کلن؟

سوال آخر خیلی نامردی بود. واقعن به همچین سوالی چه جوابی می شود داد؟ اصلن کی می تواند به این سوال جواب بدهد؟

من تلاش کردم. تلاش کردم در آن همه گیجی و مستی جواب بدهم و از شر صدای زنگ دار و پیر اقدس خلاص شوم. نتیجه ی تلاشم هم این شد که من یک دختر بیست و هشت - نه ساله ام که سرم را افکار و ایده هایی گرم کرده اند که مال من نیستند و به درد زندگی من نمی خورند. پس احتمالن باید ازدواج کنم. اصلن چرا ازدواج نمی کنم؟ البته که ازدواجم به شکستی ناقص می انجامد. پس چه کار کنم و چه کار می کنم اصولن؟

الان که دارم این ها را می نویسم سبک اند. خجالت آورند اما وزن ندارند. اما آن شب، مرا ویران کردند. از مرد بدم آمد. احساس کردم بی قید است و نمی خواهد قید دار بشود. هزار تا فکر ناجور دیگر هم کردم که گفتن ندارد. دیدم من نباید این جا باشم. بین آدم هایی که این قدر دیر، بعد از سه سال و نیم، بلخره مرا پذیرفته اند. بله. من آدمی هستم که اطرافیان مرد دیر مرا پذیرفتند. دلایلش هم خیلی متنوع است. از یُبسی و صمیمی نشدن خودم شروع می شود و به... نمی دانم به چی می رسد. فقط می دانم دیر پذیرفتند. بگذریم...

داشتم این را می گفتم که مرد برایم هیولایی شد که باید هرچه زودتر یا باهاش ازدواج می کردم و یا خودم را از چنگالش نجات می دادم. حتا به پنجره ی کوچک آن اتاق نگاه کردم که شاید بشود ازش پرید توی کوچه و به سمت خانه فرار کرد. اما نرده های بی دلیلی داشت و نشد. طبیعتن در آن وقت شب و آن میهمانی و آن مستی امکانات دیگری هم مهیا نبود. برای همین خوابیدم و یکی دو ساعت بعد، وقتی مرد بیدارم کرد آنقدر هنوز برایم هیولا بود که در را باز کردم پریدم توی کوچه. بعد به خانه رفته و خوابیدم. و به این فکر کردم که نه تنها از مرد، بلکه از تمام اطرافیان‌اش متنفرم و بهتر است همین حالا از این رابطه بروم بیرون و بگذارمشان در خماری این که این دختره چی شد که یهو اینجوری شد؟

البته در همین حین خوابم برد و فردا بیدار شدم و برخلاف این که فکر می کنید به افکارم خندیدم، نخندیده و به تک تکشان فکر کردم.

نتیجه ی گرفته شده متعاقبن اعلام می شود.

بازگشت به روزها

2011-12-03T15:11:00.006+03:30

در سرم همهمه است. نمی توانم صداها را تفکیک کنم. نمی توانم تصویرها را دسته بندی کنم و بگویم "حالا نوبت توست که پخش بشوی." بگویم "بعدی؟" در سر که صدا می پیچد، همه انگار به تقلا می افتند تا آدم را بیشتر گیج کنند. بین تصویرهای چهل سالگی ام با فنجان های قدیمیِ خاله فریده، خاطرات هند پخش می شود. خیابان های بمبئی و قاطی شدن نورهایش از مستی. صدای دیسکوی بالای ولگا می آید و می پاشد توی فنجان ها.لابه لای این همه، ترس می وزد. ترسی که از زودگذر شدن زندگیِ بعد از بیست و پنج سالگی، تبدیل شده به هراس رسیدن به سی. تبدیل شده به این که نخواهم سی تا چهل را ببینم . بپرم توی چهل سالگی. یعنی بگویید"تولد تولد تولدت مبارک." و بشود چهل سالم. موهایم سفید تر شده باشند و زیر رنگ مو قایم نشوند.توی فنجان های خاله فریده چای بخورم. برای یک دوستی که از خارج آمده بیاورم و بگویم هعی. یاد آن روزها بخیر.
دارم نصف می شوم. بین این چیز که می خواهم و نمی خواهم. بین آن راه را باید بروم و دقیقن همان راه را نباید بروم. بین دوست دارم کسی منتظرم نباشد و ترس وحشتناک از تنهایی. بین فرار از باورهای یک زن معمولی بیست و هشت - نه ساله و پناه بردن به آن ها. بین خواندن کتاب و نخواندن حتا. بله. گاهی دلم می خواهد کتاب نخوانم و حتمن می گویید این دیگر چه جورش است. من به شما می گویم که این جورش است. این جور که گاهی هوس می کنم مادر خوبی برای فرزندان آینده ام شوم و عقم می گیرد از این تصویر. همزمان. یعنی عق می زنم روی تصویر خوشایند یک مادر خوب بودن ِ خودم. همین طور سرش را بگیرید و بروید تا انتها.
از ترس داشتم می گفتم. می دانید برای آدم ها و شاید به خصوص خانم ها، ترس از ندیده شدن همیشه وجود دارد. در لایه های پنهان و دور البته. گاهی هم می آید روی لایه های رویی می نشیند و خودش را می کوباند به پک و پوزتان. یعنی از یک سنی به بعد فکر می کنید نکند دیگر دیده نشوم. این آغاز ویرانی است. و دیگر ولتان نمی کند. ببینید. مرا ول نکرده. مدام فکر می کنم که نکند سنم همین طور برای خودش برود بالا و موقعیت های دیده شدنم -اَز اِ یانگ لِیدی- کمتر بشود. اصلن از اینجا شروع می شود که آدم خودش را به عنوان زن می بیند نه دختر. حالا به چشم شما بازی با کلمه هاست. اما این که من می گویم یک دره عمیق دارد ما بین خودش. یک دره عمیق که کش می آیید وقتی از آن طرف به این طرفش می پرید.و این جور اتفاق می افتد که بعد از یک دوره بی خبری از خودتان، به سراغتان می روید و می بینید دخترک نیست. جایش یک زن نشسته و دارد کار خودش را می کند. برای من از چند روزی مانده به بیست مهر هشتاد و هشت شروع شد. یعنی همزمان با شروع این وبلاگ. شما هم اگر از من می شنوید بروید ببینید کی نشسته درونتان و هی به شما سیخونک می زند. بروید، پیدایش کنید و ببینید از کجا آمده و آمدنش بهر چه است. این را به بانوان می گویم. شاید در مورد پسرها هم صدق کند که طبیعتن چون تا به حال مرد نبوده ام نمی دانم. شما هم که از من همچین توقعی ندارید.

Vous n'aimez pas

2010-12-27T11:39:00.000+03:30

کسی مورد نیاز است. کسی که دست این دختر بچه‌ی قهر کرده و دماغوی درونم را بگیرد و روی زانوهایش بنشاند. کسی که خیلی بزرگ باشد. آن‌قدر بزرگ که همه‌ی دروغ‌هایش را بشود باور کرد. که دست بکشد روی موهای کوتاهم و بگوید همه چیز درست می‌شود. بگوید همه‌ی این دروغ‌ها و چنگ و دندان‌ها بازی است. فیلم است. بگوید همین حالاهاست که کارگردان کات بدهد و آدم‌ها از لباس‌های گرگی و خرسی‌شان بیرون بیایند و برایم تخم‌مرغ شانسی های بزرگ و کاغذهای رنگی بیاورند. که منِ مبهوت مانده از این هجوم‌های کدر و بد‌رنگ لبم به خنده باز می‌شود و آدم‌های مهربان، با سیگارها و فنجان‌های بزرگ چای‌شان، با لباس‌های خوش‌رنگ و بوهای خوب به سراغم می‌آیند و در همین خوش‌حالی‌های ساده خواهیم ماند.
امروز دوباره فرو افتاده‌ام. دروغ‌های کوچک و خشم‌های بی‌دلیل آدم‌ها، پرتم کرده‌اند پایین و من حتا حوصله ندارم زخم‌هایم را ببندم. دلم دروغ‌های باورکردنی، وعده‌های رویایی و رنگارنگ می‌خواهد که کسی مثل پدربزرگ‌ها بگوید و دلداری‌ام بدهد. آدم همیشه حرف پدربزرگ‌ها را باور می‌کند. نه؟
تصمیم گرفته بودم آدم‌ها را همان‌طور که هستند قبول کنم. دروغ‌هاشان را به سادگی باور کنم و به روی خودم نیاورم که دو تا گوش دراز کنار سرم می‌بینند. تصمیم گرفته بودم به چنگ و دندان نشان دادن‌های بیمارگونه و توهین‌آمیزشان بی‌تفاوت باشم. اما گاهی مثل امروز خسته می‌شوم. منفی می‌شوم و دیگر نمی‌توانم دوست‌شان داشته باشم.
...
پ.ن: حالت خوب نیست. کاش این‌ها را نخوانی. کاش امروز و این روزها، گذرت به این حوالی نیفتد و آرام، از پلکان خوشی‌های ساده‌مان بالا بیایی و لبخندم را در آغوش بگیری که همیشه به رویت گشوده است.

بیداری در خواب

2010-12-19T11:39:00.001+03:30

جرمم مهم نبود. حتا نمی دانستم چرا توی زندان بودم. اما ضجه می زدم. ضجه کلمه ی قشنگی نیست، ولی فقط ضجه می تواند تصویر کند که چه جوری گریه می کردم. از آن گریه های درد دارِ از ته دل. می گفتم من مادر دوتا بچه ام. تو رو خدا بگذارید بروم پیششان. مهربان بودند. گفتند بچه هایت کجا هستند؟ اینجا مهد کودک داریم. بیاورشان اینجا پیش خودت. توی زندان. و من یادم نبود. بچه هایم را گم کرده بودم. از گریه خم شده بودم، افتاده بودم روی زمین و هی می گفتم من مادر دو تا بچه ام.

باز هم بچه های به دنیا نیامده ام گلویم را چسبیدند. صبح که بیدار شدم، جایی که هنوز در توهم میان خواب و بیداری گیر کرده بودم و هرر را از بررِ واقعیت و رویا تشخیص نمی دادم، به خودم گفتم شاید جایی توی یک دنیایی که نمی شناسم ، آن دوتا بچه منتظر من باشند. منتظر آن که دوستشان داشته باشم. که به دنیا بیاورمشان و در آغوششان بگیرم. و شاید توی این روزهایی که آدم های بی ربط دارند به من چنگ و دندان نشان می دهند منتظر مانده اند جایی که برایم امن ترین جای دنیا باشند.

رفتن و ماندن

2010-11-14T15:40:00.002+03:30

این روزها دارند می‌نویسند از دلایل رفتن. از دلایل ماندن. اغلب‌شان را می‌خوانم و نگاه می‌کنم به آدم‌هایی که دانه دانه دارند می‌روند. روزی من هم یکی از آن‌‌ها خواهم شد؟ نمی دانم.

دلایل رفتن زیاد است. به اندازه‌ی همه‌ی محرومیت‌هایی که در زندگی‌هامان کشیده‌ایم. ماهایی که کودکی و نوجوانی و جوانی‌مان را در ساختار سیاسی فعلی گذرانده‌ایم. برای به دست آوردن حداقل‌هایی که حق طبیعی‌مان بوده، برای رسیدن به آزادی‌هایی که در ذهن‌مان پر و بال گرفته‌اند و بزرگ شده‌اند و معلوم نیست چقدر راضی و خوش‌حال نگه‌مان دارند.

دلایل ماندن هم به قدر آدم‌هاست. همان‌قدر زیاد و همان‌قدر پیچیده و متفاوت. برای من خیلی ساده و احساسی‌اند. گذاشتن آدم‌هایی که دوستشان دارم در شرایطی که خودم هم نمی‌توانم تحمل‌اش کنم، مهم‌ترین آنهاست. مادرم را با مهربانی‌اش که همیشه پشت غروری بزرگ پنهان است. پدرم که همین حالا بردن نام‌اش اشک‌ام را در می‌آورد. برادرم که هنوز این‌همه جوان است و چشم‌ام نگران‌اش. بقیه‌ی دلایل، مهم‌تر از این‌ها نیستند.

به توصیه‌ی سر هرمس ، آهنگی می‌شنوم. غم دنیا در دلم می‌ریزد. نمی‌فهمم چه می‌گوید اما می‌دانم از خداحافظی‌ست.* خداحافظی برای همیشه. رفتنی برای بی‌بازگشت. برای «حتا دلت هم برایم تنگ نشود»ای که بگوید و نخواهد ببیند اشک‌ات دارد رودخانه می‌شود. دریا می‌شود. اقیانوس نا‌آرام می‌شود.

این‌جا خوب نیست. ماندن درد دارد. سختی دارد. اعصاب خرد و خشونت پیدا و پنهان دارد. خنجرهای تیز شده در جیب و بر دست و حتا بر زبان دارد. آدم های فضول انگشت‌کن در هر سوراخ زندگی دارد. لباس اجباری، مشاوره‌ی اجباری، حتا رویای اجباری دارد. این‌جا سرزمین مجبورهاست. اما من هستم. فعلن می‌مانم کنار همه‌ی این‌ها و حتا فحش‌شان می‌دهم.

شاید هم روزی، دور یا نزدیک، توی راه طولانی تا فرودگاه، دل دل کنم برای همه‌ی آن‌ها که عزیزند و بروم.

* نام آهنگ Me Voy یا I am leaving از Yasmin Levi است.

*Tenez moi

2010-11-06T13:00:00.001+03:30

همه ی آدم های شاکی را ببینید. همه ی ما آدم های شاکی را بگویم بهتر است. از روابط‌مان، از دوری‌هایمان، از هیچ‌کس نیست که بفهمدهایمان معلوم است کجای کار می‌لنگد. اما باز آدم نمی‌شویم. نمی‌خواهیم بفهمیم و بخواهیم که همه‌چیز را پیچیده نکنیم. نمی‌خواهیم باور کنیم گاهی آن عضله ی پشت گردن که می‌گیرد - و همه می‌گویند عصبی‌ست - به خاطر این است که در آغوش نمی‌گیریم - به آغوش نمی‌رویم. آغوش‌ها همه جنبه‌ی سک.سی پیدا کرده‌اند. ترس از برای همیشه مرا دوست داشته باش. ترس دوست داشته شدن‌هایی نخواهند زیر بارشان بروند. آن چیزی که متورم می‌شود گاهی در گلوی همه‌مان، یا وقتی می‌افتیم پشت چراغ قرمز و دنده را خلاص می‌کنیم، یکهو از ارتفاعٍ کوتاه معمولی بودن پرت‌مان می‌کند پایین، همان بوسه‌هایی‌ست که دوست داشته‌ایم گاهی بر گونه‌ی کسی بگذاریم. همان یک لبخند ساده و عمیق به یک دوست دوره‌ی دبیرستان، به یک همکار در محل کار سابق، به یک زن با سبد خرید‌ش در فروشگاهی بزرگ که تا قفسه‌ی گم و گور نواربهداشتی‌ها راهنمایی‌مان می‌کند، به یک مرد جا افتاده که نوبت نانوایی‌اش را می‌دهد تا در سرما نلرزیم، به مرد جوانی که سر راه‌اش از کانتر کافه سفارش‌مان را می‌آورد تا از جا بلند نشویم. همان دوست‌ات دارم‌هایی که نگفته‌ایم و زخم شده‌اند حالا. همان دلم می‌خواهد با تو برقصم‌ها، همان دلم می‌خواهد دستم را بگیری‌ها و همان فقط همین یک لحظه را به من توجه کن‌ها. آدم ها می‌روند. می‌آیند. همه را می‌بینیم و به روی خودمان نمی‌آوریم. چون از بچگی به ما گفته‌اند دل آدمیزاد گاراژ نیست که هر کسی از درش تو بیاید.

روزگار خوبی نیست. آدم‌ها تنهایی‌شان را بغل کرده‌اند و فکر می‌کنند همه‌ی کس و کارشان است. برای همین است که با دست و نگاه و سر و اشاره هم‌دیگر را می‌رانند از خود و غصه‌ی تنهایی‌شان را می‌خورند. برای هم حرف در می‌آورند و ذهن‌های بیمارشان را می‌گذارند بدون دوا و درمان، تا بپوسد. تا بشوند آدمٍ دزدکی نگاه کردن و سرک کشیدن به محیط‌های خصوصی و عصبانیت از خوش‌حالی دیگران. دور خودشان را پر می‌کنند از رازهایی که شکنجه‌شان می‌دهد و همه را در حال هجوم می‌بینند.

روزها راحت‌اند اگر نخ‌های بین‌شان را نپیچیم به هم. زندگی همین روزهاست، نه آن‌هایی که قرار است بیایند. پس به سادگی همین جمله: نزدیک‌تر بیا، دوست دارم بغل‌ات کنم.

* مرا در آغوش بگیر

به آنکه دوری گزیده، بی دوستی

2010-11-01T12:28:00.003+03:30

گیرم تلفن را جواب ندهی، گیرم این‌بار دلم نخواهد اس.ام.اس، گیرم این‌بار بگذارم به اختیار خودت؛ که بگذاری صدایم بپیچد از لا‌به‌لای خطوط نامرئی تلفن یا نه، گیرم این باران و این هوا مرا به یادت نیاورد، گیرم که خودخواسته فراموش کرده باشی آن روزهای گودو و ری‌را و ... دیگر چه؟ چرا یادم نمی‌آید؟ چرا فراموشی‌ات به من سرایت کرده است؟

بگذریم.

گیرم همه‌ی آن‌چه که از من مانده یک اسم باشد در فهرست فراموش‌خانه‌ی تلفن‌ات و یک شماره که به هیچ دردی نخورد. اما همه‌ی این‌ها دلیل نمی‌شود که این هوا، این باران و این سرمایی که می‌خزد و می‌لرزاند و مورمور می‌کند، مرا یاد تو نیندازد و دوست نداشته باشم بنشینیم و یک دل سیر سید بخوانیم. یا یادداشت‌های احمدرضا را که از بانویی بگوید با پالتوی قرمز. از پیاده روهای خزان‌زده‌ی پاریس و برگ‌های زردی که می‌چسبند به رطوبت پیاده‌رو. که سید بگوید:

پناه بر تو ای فهم فراموشی

حالا بيا برای رسيدن به آرامش

نزديک‌ترين نام‌های کسان خويش را به‌ياد آوريم

و ما به هم نگاه کنیم و بدانیم چه نام‌هایی که از خاطرمان نمی‌گذرد. چه نام‌هایی که از هم نمی‌شناسیم و هنوز، نه تو می‌توانی مرا به درستی ببینی از پشت شیشه‌های عینک ات و نه من از پشت دودهای مکرر و آبی رنگ.

اما می‌شود که من وسط یک روزٍ بی‌ربط یاد عینک تو بیفتم و تو بنویسی شال قرمز در دود کافه. می‌شود تو برایم سطر سطر بنویسی و من گریه‌ام بگیرد اما هنوز نزدیک‌ات باشم.

می‌دانم نمی‌خواهی. می‌دانم صادقانه‌ترین حرف‌هایت همان‌ها بود که آخرین بار نوشتی. اما نمی‌دانم در این روز پاییز طوسی رنگ که مرا هی یاد تو می‌اندازد، چرا دست‌ات نمی‌رود روی دکمه‌ی سبز رنگٍ گوشی خارجی‌ات تا با آن صدای آشنا بگویی سلام مادمازل.

Qu'un peu d'amour

2010-10-23T12:12:00.005+03:30

مارک آریان از صبح دارد می‌خواند. هی به «شقی*» می رسد و اشک توی چشم و دلم جمع می‌شود. بغل‌اش کرده بودم. تا آخرین ساعت‌های رفتن‌اش هنوز داشت کار می‌کرد. بغل‌اش کرده بودم و مارک داشت می‌گفت «شقی، شقی» و من در همان مستی، گریه‌ام گرفته بود. نمی‌دید. اشک‌هایم قلپ قلپ می‌ریختند روی صندلی. چشم‌های او اما به مانیتور بود. گفت « می‌دانم دلت تنگ می‌شود اما نمی‌گویی. نمی‌گویی تا به من خوش بگذرد» و یک قلپ دیگر چکاندم. از این‌همه که می‌خواند مرا؛ خط به خط نه، واژه به واژه و همه‌ی هجاهایم را از بر بود. ترانه عوض شد. مرا بوسید و گفت« الو، سٍ موا**»

...

تا یک زمانی، داستان‌های آغاز، آغازٍ رابطه‌ها، خود داستانی‌هایی بودند تعریف کردنی. می‌نشستیم دور هم و تعریف می‌کردیم از آغازهایمان. از اولین نگاهی که با منظور انداختیم به آن آدم‌ها، از اولین کلمه‌های لکنت‌دار برای فهماندن این‌که «هی! دوستت دارم. حواس‌ات هست؟» حالا اما، دیگر برای کسی جذاب نیست انگار. دیگر کسی از آغازهایش نمی‌گوید، دیگر نمی‌خواهند آغازها را بشنوند. آدم‌ها لذت‌هایی را که می‌توانند به خودشان بدهند ترک کرده‌اند. برای خوش‌حال نگه داشتن خودشان، آن آدم عزیزشان - که به فرض حتا حالا نیست - تلاش نمی‌کنند. می‌خواهند زندگی تقدیم‌شان کند و چون نمی‌کند پس بروند با خیال راحت فاز «این زندگی چه‌قدر بد و اخ است» بگیرند و بگذارند وقت بگذرد تا دمٍ مردن. من اما هنوز، صبح‌هایی را دارم که به محض باز کردن چشم‌ها، داستان آغازم را به‌یاد می‌آورم و روزم ستاره باران می‌شود.

*به فرانسوی: عزیزم

**به فرانسوی: الو ، منم

Je suis ignore

2010-09-26T12:06:00.002+03:30

*نادیده می‌گیرم

تو که چشمات خیلی قشنگه

2010-09-25T13:19:00.004+03:30

از صبح تا حالا بیش‌تر از بیست بار این آهنگ را گوش داده‌ام. هی می‌خواند و تمام می‌شود، باز می‌پرانم‌اش از اول. رقیق‌ام می‌کند. لبخند می‌زنم، احساساتی می‌شوم و دلم می‌خواهد همه را بغل کنم. از این احساساتی شدن‌ اما، کسی چیزی نمی‌فهمد. مثل مواقع مستی‌، که دیگران می‌بینند منٍ اخمو، تبدیل می‌شوم به یک بی هوا بخند که قهقه‌اش بند نمی‌آید. همان موقع هم مثل حالا، نمی‌توانم بروم و این آدم‌ها را بغل کنم، و بهشان بگویم همه‌شان برایم مهم‌اند. آدم‌ها زیاد دوست ندارند این جور حرف‌ها را بشنوند. دوست ندارند برای دیگران مهم باشند. یا حداقل این طور وانمود می‌کنند. طوری نگاه می‌کنند که انگار از تیمارستان آمده‌ام، یا دارم دروغ می‌گویم. پوزخند می‌زنند و یک جور خاصی می‌گویند« مرسی» که آدم از خودش و احساس‌اش خجالت بکشد. کاش من هم خواننده بودم و به همین راحتی و زیبایی می‌توانستم بگویم « می‌دونستی که چشامی، همه ی آرزوهامی» و کسی نمی‌توانست پوزخند بزند.

این ها را گفتم که بدانید این آهنگ می تواند کاری کند که حتا من این جوری بشوم. وگرنه نگران نباشید؛ هوس خوانندگی به سرم نزده‌ است.

چینی بندزن

2010-09-14T11:29:00.000+04:30

بچه که بودم، قبل از هفت‌سالگی، یک مردی می‌آمد در کوچه‌مان و داد می‌زد «چینی بندزنی‌یییییه» یادم می‌آید که دو-سه بار مامان، کاسه و بشقاب خیلی عزیزی را داد ببرم بند بزند. آخرین بارش، سر پیرمرد خیلی شلوغ بود. همسایه‌ها کاسه‌-بشقاب‌هاشان را آورده بودند برای بند زدن. پیرمرد دوتا آجر از کنار دیوار روبه‌رویی برداشت و گذاشت کنار بساط‌اش و به من گفت بنشین. می‌دانست تماشا کردن کارش را چقدر دوست دارم. هر کاسه، بشقابی را که برمی‌داشت می‌گفت «اگر گفتی این مال کدام همسایه است؟ اگر گفتی آخرین بار تویش چی ریخته‌اند؟»

محله‌مان را که عوض کردیم، دیگر از چینی بند زن خبری نبود.

آن‌وقتها، آدم‌ها از سر رابطه‌ها نمی‌گذشتند. اگر ترک برمی‌داشت، اگر تکه می‌شد، می‌بردند، می‌دادند یک نفر عاقل‌تر رابطه را بند بزند. یا خودشان دست به کار می‌شدند و بندش می‌زدند. هم‌دیگر را از پشت چند ماه و یک سال هم که می‌دیدند، دست می‌انداختند روی شانه‌های هم، و لبخندهای عمیق تحویلٍ هم می‌دادند. آن وقت‌ها انگار، هنوز آدم‌ها بلد بودند از هم گلایه کنند و بار دل‌شان را سبک کنند، نه مثل حالا که لال‌مانی بگیرند تا حرف‌هایشان در دلشان بگندد. و آن گند یک‌هو بزند بالا و دیگر بند نیاید. بند زدن هم‌، دیگر در کار نیست. ول می کنند، می روند پی کارشان و آواره می‌کنند آدم را. آواره می‌شوند.

برای همین است که حالا، این همه آواره داریم در شهر، که دنبال دوست می‌گردند. که گاهی دل‌شان هوای یک آدمی را می‌کند که وقت بغض ، فقط به یک اشاره بفهمد باید بیاید، دستت را بگیرد، سرت را بغل کند و بگذارد گریه کنی. و بلد باشد چه جوری نوازش‌ات کند که گریه ات بند بیاید، تا بعدِ گریه شبیه قورباغه نشوی.

* Je n’oublie rien de rien

2010-08-31T13:55:00.002+04:30

چه می‌شود گفت از حس‌هایی به شدت زنانه؟ چه طور می‌توان گفت؟ چه طور می‌توان نوشت از حسی که به هرزگی قضاوت نشود؟

سه سال دیگر مانده تا سی سالگی. این یعنی تمام شدن. تمام شدن همه ی جلوه‌هایی که فکر می‌کرده ای داشته‌ای؛ اغواگر و وسوسه‌انگیز. یعنی پریدن عطر جوانی از روی پوست. یعنی دیگر دنیا، برای یک لحظه بوسیدن‌ات نمی‌ایستد از حرکت. دیگر جوانی کردن و خامی معنا ندارد. دیگر آن دل دل کردن‌های هراس‌ناک و پر‌هیجان، آن «نکند کسی عاشق‌ام شده باشد و نفهمم» ها، آن «یکهو عاشق کسی شوم و حواسم نباشد‌» ها، آن «چه دل‌هایی که هنوز نباخته ام» ها دارد تمام می شود.

و این مرز است. مرزی ترس‌ناک میان یک زن ساده ی کامل بودن، و سر‌زنده و شاداب اما جا افتاده و کم کم پا به سن گذاشته شدن.

این کلمه‌ی «جا افتادگی» اما مغزم را می خراشد.

*چیزی را فراموش کرده ام

برای روزهایی که باید بیایند

2010-08-25T13:17:00.001+04:30

بر سر رنگ‌ها بحث نمی‌کنم. دیگر زیاد فرقی نمی‌کند. خواسته قلبی ما حتا نه برای آزادی، برای آن‌که به روز‌هایی برسیم که همدیگر را دوست داشته باشیم. که وطن معنا داشته باشد، که افتخار باشد. که دل بتپد برای کسی که هم‌وطن نامیده می شود. نه حتا برای دموکراسی، فقط برای آن‌روز که زن عیب نباشد، عورت نباشد، شکمِ بچه زا نباشد. خار در چشم نباشد و اسباب گمراهی نباشد. برای روزی که بی نگرانی دست در دست مردان بگذاریم و زندگی کنیم و عقب افتادگی ذهنی‌مان درمان شود. نه برای پایین کشیدن استبداد حتا. برای پایین آمدن خودمان از جایگاه قدرقدرتِ پر شوکتِ استبداد زده‌ی ذهن‌مان، برای فراموش کردن«یا جایِ من است یا جای تو»، برای پذیرفتن هم‌دیگر، همین‌طور که هستیم. برای پذیرفتن هم به عنوان انسان.

برای همه‌ی چیزهای ساده ای که شعار ندادیم برای‌شان، که کمتر به ذهن‌مان رسید، پیشنهاد می‌کنم هر از گاهی «یه روز خوب میاد» را گوش بدهیم در آرزوی روزی که «بعد از این همه بارون خون، بالاخره پیداش بشه رنگین کمون»

زنده رود

2010-08-23T10:46:00.000+04:30

چند روز است هوای چهارباغ به سرم زده. هوای نقش جهان. هوای راه رفتن روی سی و سه پل و خسته نشدن. کنار زنده‌رود نشستن به وقت غروب و تماشای رقصان نور در آب. قدم زدن کنار رودخانه تا پل خواجو و شنیدن صدای مردانی که می‌خوانند. کوچه‌ها و خانه‌های قدیمی، تیرهای چوبی چراغ و دوچرخه‌هایی که منتظر سوارشان هستند. و آن جادوی عجیب که در هواست. در خیابان‌هاست و حتا از درختان می‌بارد. مسجد عتیق و شیخ لطف‌الله و مسجد شاه. دوباره وقت، وقت اصفهان است.

روز و شب را می شمارم

2010-08-17T12:54:00.001+04:30

با آب و تاب بسته‌ی نانِ گردویی تازه‌ام را از توی کشو در می‌آورم. پنیر هلندی محبوبم را باز می‌کنم. تکه‌ای نان می‌برم و... شت. «چرا توی نان گردویی باید پر از کشمش باشد؟ چرا رویش ننوشته‌اند نان کشمش با گردو؟ همه چیز در این مملکت همین طور است.» آن‌قدر ورِ غرغروی ذهنم - بی توجه به موزیکی که از هدفون‌ها به گوشم سرازیرند- غر می‌زند که می‌رساندم به «این مملکت اصلن جای ماندن نیست» و اخم‌هایم را گره می‌زند در هم. ناگهان صدای ناظری می‌خواند: در هوایت بی‌قرارم روز و شب...

لبخند می نشیند روی لبم. شیدا می‌شوم و غرغرها محو می‌شوند.

مرسی آقای ناظری.

اندر احوالاتِ کچلی

2010-08-16T17:03:00.000+04:30

کاش همه ی مشکلات آدم، مثل کچلی حالای من بود؛ که می دانم روزی موهایم بلند خواهند شد، آنها را بالای سرم خواهم بست، و در پایان روز وقتی کلیپس را از سر باز کنم، موهایم پریشان و خوشبخت، بر روی شانه هایم خواهند ریخت

برچسب های این پست قاطی و کاملن درست اند

2010-08-15T15:36:00.002+04:30

حالا زیاد شده‌اند. ادبی‌اش می‌شود امروزه. آدم‌هایی که می‌گویند دوست‌اند. با یک گردن کجی از تو می‌پرسند «یعنی من دوست تو نیستم؟» و نمی‌توانی بگویی نه. نمی‌توانی بگویی دوستی این نیست که تو بنشینی و گوش بدهی به من که چه می‌گویم. من هم گاهی نیاز دارم بشنوم. نیاز دارم تو بگویی و نظر بدهم. دلدار‌ی‌ات بدهم، نواز‌ش‌ات کنم، یا حتا مخالف‌ات باشم.

...

تهِ دلم می‌خواست بگویم نه. بگویم یک جوری‌ام می شود از آن آدم‌ها. نمی‌توانستم. نباید می‌گفتم. گفتم آره. گفتم کار خوبی‌ست. راست‌اش را بخواهی، خودم هم اگر بودم، همین کار را می کردم. تو هم که این‌جا را می‌خوانی، به روی خودت نیاور، به روی من هم نیاور که من دلم می‌خواسته بگویم نه و گفته‌ام آره.

گفتی این‌جا را خیلی‌ها می‌خوانند. اولش خوشحال شدم. یعنی بیش‌تر از ۴-۵ نفر؟ اما وقتی گفتی که ری‌اکشن نشان می‌دهند به نوشته های من، ری‌اکشن هایی که به تو برخورد می‌کند، بدم آمد. می‌بینی؟ زیاد دیگر دستم نمی‌رود بنویسم، که اگر نا‌نوشته مانده و می‌ماند این‌جا، از بی‌حرفی نیست. می‌دانی که چه‌قدر آدم کم است دور و برم و همه ی حرف‌ها را هم نمی‌شود به تو گفت.

باید بروم از این‌جا. باید بروم یک جای دیگر بنویسم که بتوانم همه‌ی حرف‌هایم را مثل قبل بریزم توی صفحه‌های خالی. آن‌هایی که مرا می‌شناسند می‌دانند، حرف های نزده‌ام بغض می‌شوند در گلو، و اشکِ درشتِ توی چشم مانده که بیرون نمی ریزد. من می‌مانم و چشم درد. من می‌مانم و گلویی که کمی متورم شده است.

جنبش نوشتاری مم.مه و لولو

2010-08-10T14:41:00.000+04:30

در تعقیب لولوی فراری

خدای آسمونای نوجوانی

2010-08-10T12:17:00.000+04:30

هرکسی توی دنیا، صب که شد، به شوقِ ، یه عشقی، از خواب پا میشه هه هه هه
اما عشقی که امروز، تا فردا، تو قلبا، بمونه، پیدا نمیشه هه هه هه هه

این‌طور آدمی که من‌ام

2010-08-09T09:46:00.001+04:30

تازگی بیش‌تر پیش می آید. موقعیت‌هایی که به سرعت پشیمان‌م می‌کنند از واکنش ها و رفتارهای خودم. مثل وقتی که با یک آدم نشسته‌ام در ماشین و مدام حرف می‌زنم. با شور و اشتیاق و خنده خاطره تعریف می‌کنم و اظهارنظر می‌کنم. بعد آن آدم، بدون واکنش فقط می‌شنود و انگار صدای من مثل صدای بوق و موتور بقیه ماشین‌ها، صدایی اجتناب ناپذیر باشد. گاهی ترمز از دستم در می‌رود. یعنی حقیقت‌ش، ترمزی در کار نیست. و اینجور وقت‌ها فکر می‌کنم که کاش بود. بابک می گفت آدم برای احساس‌ش هم باید ترمز بگذارد.

گاهی احساس می‌کنم یک آدمی خیلی صمیمی است. یک آدمی خیلی می‌فهمد چه می‌گویم. یک اشاره‌اش کافی می‌شود. تلفن جواب ندادن‌ش، پیدا نبودن‌ش، نگاه‌های دورش برایم بی اهمیت می‌شوند. و واقعیت این است که همان موقع من خیلی چیزها را نمی‌دانم. یا می‌دانم و نمی‌گذارم احساسم دست‌کاری شود. این جور وقت ها احساس حماقت می‌کنم. از آدم‌هایی که باعث می‌شوند احساس حماقت کنند بدم می‌آید. مثل دختر بچه‌های طرد شده ی دماغو، فین فین کنان می‌روم یک گوشه‌ای، خودم را می‌سپارم به ور ِ سرزنش‌گر ذهنم و نمی‌توانم به آن‌همه چرایی که می‌پرسد جواب بدهم. منتظر می‌نشینم همان‌جا، فین فین و سرخی دماغ بعد از گریه‌ام که تمام شد، دوباره می‌پرم وسط و با حرارت و شوق عاشق آدم‌ها می شوم.

...
وقت‌هایی مثل این، خودم‌ام را دوست ندارم. دوست دارم آدم‌ها را بغل کنم و بگویم خواهش می‌کنم بگذارید خودم را دوست داشته باشم.

این جا کجا‌ست؟

2010-08-03T10:47:00.002+04:30

آن‌قدر عصبانی‌ام از آدم‌ها، آن‌قدر منزجرم که بهتر است چیزی ننویسم. بروم یک گوشه بنشینم ، چای‌ام را بخورم و توی دلم فحش بدهم به زمین و زمان. از «خ» یک دست شروع کنم و آن آخرها هم شاید به اسکارلت یوهانسن برسم.

وجه تسمیه - یا روز هایی که با تو زیبا ترند

2010-08-01T11:07:00.001+04:30

بنا به اتفاقی مبارک، چند روزی را موقتن با هم زندگی می کنیم. غذا می پزیم، خانه را تمیز می کنیم، حرص‌های مشترک می خوریم و همه ی کارهایی که می شود مشترک انجام داد. دراز می شویم جلوی تلویزیونِ از همه جا بی خبر و فیلم می بینیم. و آخر شب، می رسیم به نقطه ی تفاوتمان. عادت او به شب بیداری و عادت و اجبار من به خواب. و البته عادت مشترک تنها خوابیدن.

من به اتاق خواب می روم و سرم به بالش نرسیده می خوابم. او با مهربانی بالای سرم می آید و می گوید« می شود نخوابی؟» نمی توانم جواب بدهم. خواب از دهانم بیرون می پرد و باید آن‌قدر غلت بزنم تا باز خواب بیاید و ببردم تا صبح.

گرگ و میش هواست که با صدای دکمه های موبایل‌ش بیدار می شوم. دلم می خواهد غر بزنم. دلم می خواهد بگویم صدای موبایلت بیدارم کرده و من کلافه ام. کلافه از اینکه باید ساعت هفت بیدار شوم و یک ساعت رانندگی کنم تا محل کار. و تو آن موقع خوابیده ای. غلت می زنم و سعی می کنم باز بخوابم.

ساعت هفت است. نیمه خواب و نیمه بیدار از جا بلند می شوم. لباس می پوشم و آماده ی رفتن می شوم. کلافه‌ی خواب آلودگی ام. نگاهش می کنم، آرام خوابیده و حتا بوسه ام بیدارش نمی کند. یادداشت عاشقانه اش روی کفش هایم کنار در، خواب را که هیچ، هر چه کلافگی در دنیاست از سرم می پراند و روزم زیبا می شود.

برای همین است که نام‌اش را بهترین مرد دنیا گذاشته ام.

بیمار انگاری

2010-07-28T13:46:00.001+04:30

خشم دارم. از چی و کی نمی دانم. دلیل ندارد. آدم‌ها را دوست ندارم امروز. احساس می کنم آدم‌ها مهاجمانی خاموش هستند. دلم ناخن های بلندی می خواهد که چنگ بیندازم به امروز و صورتش را بخراشم. دلم می خواهد به بهانه ای دعوا راه بیندازم و حق با من باشد. دلم می خواهد ماشینِ امروز را به دیوار بکوبم. اخم کنم. گوشه گیر باشم و هیچ کسی جرئت نکند از کنارم رد شود.

اما آن میانه ها، دوست دارم یکی ترسان و لرزان، با نگرانی از فوران ناگهانی خشم ام، آرام از من بپرسد « چرا اخمویی؟» و من یواشکی، بی آنکه کسی ببیند با گوشه‌ی لبم بهش لبخند بزنم و بگویم «همین جوری»

روزهای آدامسی

2010-07-24T13:34:00.002+04:30

از آن وقت‌هایی‌ست که هیچ‌چیز خوشحالم نمی‌کند. نه که ناراحت باشم، نه که غمگین باشم، فقط هیچ چیز خوش‌آمدنی و جذابی در ساعت‌هایم سرک نمی‌کشد. نه کله ی کچلم، نه دامن نازک و خنکی که پوشیده‌ام، نه دانه ارزن‌هایی که در پاسیو از آب اسپیلت‌ها تغذیه کرده‌اند و سبز شده‌اند.

قدیم‌ها، ما به پاسیو می‌گفتیم حیاط خلوت. یک جای بدون سقف که خیلی شخصی بود و می‌شد توی آن بازی کرد. توی خانه‌ی ایرانشهر، جایی که بابا مدت ماموریتش را آنجا زندگی می‌کرد، یک حیاط خلوت داشتیم که راه داشت به خانه ی بغلی. خانه‌ی علی و خانواده‌اش، که تنها هم بازی من در آن شهر گرم بود. دشمن‌مان هم یک پسر موبور ِچشم سبز بود که برای توصیف بدجنسی‌اش می‌گفتیم ملخ می‌خورد. قیافه‌اش هنوز یادم هست. از آن چشم‌های بدجنس داشت و از ما بزرگ‌تر بود. نامش اما از خاطره‌ام پاک شده است.

فکر می‌کنم جرقه ی اصلیِ اینکه از پسرها و مردهای بور خوشم نیاید از همان‌جا زده شد. از همان وقتی که آن موبور ملخ خور با یک تسمه در دستش در فاصله ای دورتر از ما بازی می کرد و من و علی از او می‌ترسیدیم. علی موهایش مشکی بود. چهره‌اش دقیق یادم نیست اما احساس می‌کنم قیافه اش شبیه بچه مثبت‌ها بود.

توی زندگی قبل از مدرسه ام، یعنی تا جایی که زندگی واقعی یک بچه را می شود تجربه کرد، همیشه بهترین دوستانم پسر بودند. نه دختر بچه ی شیطان و پر جنب و جوشی بودم، نه سرکش و بلا. همین حالا هم که مانده‌ام بی دوست، بهترین دوستانم پسرانی هستند که از قدیم یا حتا همین جدیدترها با آنها آشنا شده‌ام. و حالا، این خلاء پر نشدنی، این نیاز به یک همجنس ساعت‌هایم را کش می‌آورد. عصرهای پنجشنبه و جمعه ام را میدوزد به خانه و کسالتش را هل می دهد به هفته ی جدید.

الان، که نشسته ام و لابلای خاطره های کودکی‌ام، پیِ ردی از نام دختران می‌گردم و پیدا نمی‌کنم، دلم می‌خواهد که کاش یک دوست پیدا بشود، که همین‌طوری از اولش قدیمی باشد؛ با خاطرات و درد‌های نسبتن مشترک. و بداند اینجور وقت‌های مرا چه جوری تازه کند با بودن‌اش.

پرگویی های بعد از روز تولد

2010-07-21T11:06:00.004+04:30

روز تولدم، روز گرمی بود. پر از درد جسمیِ اجتناب ناپذیری که عصبی‌ام می‌کرد و عدل خورده بود به دیروز. هوای گرم و کثیف، گوشواره‌ای که گوش‌هایم را می‌خاراند، بی‌حوصلگی، میل عجیب به تنها بودن، میل بیشتر به دیده شدن، نیاز به مورد نوازش قرار‌گرفتن و احساس «همه خفه شید امروز، روز من است» ، دست به دست هم داده بودند تا زهرماری ترین روز تولد این بیست و هفت سال را ببینم.

من از آن آدم‌هایی نیستم که بگویم «وای هر روز باید مثل روز تولد باشد» و از این خزعبلات. آدم به نظرم یک روز را در طول این همه روزهای سال دارد تا با قیافه‌ی حق به جانبی به همه نگاه کند و پیش خودش بگوید امروز مال من است، می‌فهمید؟ و حرص بخورد از این‌که هیچ کس محل سگش هم نمی‌گذارد.
و چه‌قدر دلم می‌خواست این شهر بزرگ ، به‌جای آن‌همه پیاده رفتن در خیابان‌‌ها و با درهای بسته روبه‌رو شدن‌ها، به جای آب معدنی شوری که گران فروختند، به جای سر و صدا و راننده تاکسیِ نفهم، یک گوشه‌، کافه‌ای داشت که می‌رفتیم با صالح، می‌نشستیم. آبجویی خنک می‌نوشیدیم به سلامتیِ من، و این تفریح کوچک و پیش پا افتاده برایمان آرزویی دور نمی‌شد.

قدردانی می‌کنم از همه‌ای که در یادشان بودم. از بعضی‌ها که بدون اس ام اس، بدون پیغام در فیس بوک، با کمی پشتِ خطِ اشغال تلفنم ماندن، با تماس و شنیدن صدا و با بوسیدن و در آغوش گرفتن‌ام به من تبریک گفتند.

بیست و هفت ساله شدم به سادگی و این، اتفاق بزرگی نبود. همین.

اندر مناسبات تبریک گفتن روز تولد

2010-07-20T12:25:00.002+04:30

یکی از دردهای نانوشته‌ی روز تولد، کم کم ندیدن و نداشتن دوست صمیمی‌ست، در طی سال‌هایی که اضافه می‌شوند به عمر. این‌که تا دو-سه سال پیش‌تر از این، دو تا دوست صمیمی داشته‌ام که از تبریک‌شان خوشحال شوم، دوستانی هم‌جنس و هم‌ فضای خودم. که بتوانم شب تولدم بهشان بگویم آرزوی مرگ دارم. که گریه‌ام می‌گیرد، که سرگردان و سرگشته می‌شوم و پریشانی بی‌سبب دچارم می‌کند. دوستی که نزدیک باشد و از همه مهم‌تر دختر باشد.

سالِ پیش دوری افتاده بود و هنوز باور نداشتم. دیر باور کردم و با درد. امسال اما از همان دیروز می‌دانستم که نیست. اما تبریک تولد آن آدم، که روزی مهم بوده، هنوز مهم بود. که چه‌طور می‌گوید. با چه کلمه‌هایی. با چه حسی در صدایش. با چه نگاهی که به آدم می‌اندازد.

تیر خلاص را خوردم. همکار گفت: «تولدش است. برو بغلش کن.» و آن آدم آمد و دست‌ش را گذاشت روی سرم گفت: «آخیش! یعنی تیرماه تمام شد؟»

بگویید سطحی. بگویید احساساتی. بگویید جلب توجه کن. یا هر چیز دیگری. این آدم در طول این سیزده سال که درست و حسابی تبریک نگفته بود یک طرف، تبریک امسالش یک شاهکار بی‌نظیر بود.

و بدانید و آگاه باشید که صرفن تبریک گفتن و شنیدن منظور نیست. شاید بعضی‌ها بفهمند چه می گویم. یعنی خواهش می‌کنم یک نفر بفهمد.

سین و الف؛ حکایت ویرانی

2010-07-19T11:56:00.000+04:30

سنگین است. نه آن سنگینیِ دم‌دمه‌های روز تولد. نه آن یک سال گذشت و چه بودی ها. نه آن پارسالِ به زور خندیدن در روزهای عزادار.

شنیده‌ام دو تا دوست، دو تا آدمِ خیلی عزیز، دارند و می‌خواهند و انگار باید از هم جدا شوند. شنیدن‌ش زیاد سخت نبود، اما حالا که ته نشین شده، حتا همین احتمالِ به انجام نرسیده، دارد قلبم را می‌ترکاند.

دختر؛ خوابت را دیده بودم در آن شهر. شهری که می‌گویند شهر عشاق است. خسته نبودی. آزرده نبودی. حتا چشم‌هایت اشک نداشت، مثل اغلب وقت‌هایی که دیده‌ام در این دو سال. برق شادی بود در چشمت، لبخند روی صورت قشنگت. و مثل همیشه مهربانی از درونت می تراوید. لباست برق می زد. دستت را دور بازوی الف حلقه کرده بودی و در شادترین لحظه‌ای که تا حالا ندیده‌ام از تو، می‌خندیدی.

الف خوشحال بود. آن مهر و آن انرژی عجیبِ همیشگی از چشمانش بیرون می ریخت. زد روی شانه ی صالح و گفت همه چیز درست شد.

همیشه با خودم فکر می‌کردم شما دو نفر، با این همه انرژیِ مجذوب کننده که یک لحظه‌تان، یک نگاه و یک فشردن دست‌هاتان، برای ویران کردن یک زندگی کافی‌ست، شماها که آن قدر مهر از چشمان غمگینتان بیرون می ریخت و آدم را هزار بار دور خود می‌چرخاند و گیج می‌کرد، چرا آن‌همه که باید خوشحال نیستید کنار هم؟ همیشه می‌گفتم که شما می‌توانید خوشبخت ترین زوج‌های دنیا باشید. اما نبودید انگار. از وقتی لوسالومه و نیچه آمدند، دیدم که آن مهر و آن انرژی یکجا جمع شده ی بی‌مصرف مانده دارد برای آن‌‌ها خرج می‌شود. اما مرهم نبود. کافی نبود.

نمی‌دانم چرا خواب‌ام چپ درآمد. از تصور رنج تو و آن پریشانیِ الف، تا صبح، خواب هواپیمایی را می دیدم که من و تو و الف را به بلژیک می‌برد و آنقدر کوتاه پرواز می کرد که بال‌هایش به ماشین‌ها و خانه‌ها می‌خورد و همه چیز را ویران می‌کرد. نمی‌دانم چرا در یک شب، هم‌زمان، من و صالح خواب تو را دیدیم و تو همان‌وقت‌ها در پریشانی دست و پا می‌زده‌ای. حتا نمی‌دانم اینجا که رسیده‌اید چرا و چطور و اصلن خوب است؟

دوستتان دارم. تو را که اولین آغوشِ گشوده در زندگی جدیدم بودی. مهربانی پر‌سخاوتی که طلب‌کار نبود. که سهم نمی‌خواست. و مرا پذیرفت. درست در زمانی که حس می‌کردم برای پیدا شدنم در جمعیت جدیدی از آدم‌ها، حتمن کم می آورم.

و تو را الف. که آن انرژی در صدا و نگاه‌ت، در خانه ی کوچولوی تان که آنقدر گرم و دوست داشتنی بود. و امن بود. انگار همیشه حامی باشی و احساس نشوی. صمیمی باشی و توی ذوق نزنی. غربیه باشی و پذیرا برای هر چندتا آدمی که یکهو پشت در خانه تان ظاهر شوند.

حالا حرف جدا شدن است. ویران شدن یک زندگی که از عمق‌اش هیچ نمی‌دانم. فقط آن عشق را که در نگاه شماها، در بوسه هاتان، در آغوش‌تان که گاهی باز می‌شد برای هم می شناسم و شماها را با درک و دیدارِ ناقص خودم. که جداییتان، احتمالن مرا هم ویران می کند.

2010-06-28T15:00:00.000+04:30

بالاخره شد. اینجور وقت‌ها می‌گویند «طلبید». آن شهری که همیشه تعریف‌ش را از دیگران می‌شنیدم. که می‌گفتند شهر عاشقانه‌هاست. شهر غروب‌ها و شب‌هایی که سعی کن تنها نروی، تنها نباشی. جایی که شنیده‌ام کافه‌های کنار خیابان‌ش هوش از سر آدم می‌برد و شب نشینی‌هایش تمامی ندارد. شهری که مردان میانسال‌اش در کنار کافه ‌ها تخته نرد بازی می کنند و آبجو می‌نوشند و خوشحالند.

داریم می رویم. من و مرد آفتابی، وسایلمان را داریم جمع می‌کنیم تا به غروب‌های عاشقانه و صبح‌های سرحال آن شهر و سنگفرش‌هایش که شنیده‌ام خیلی قشنگ‌اند، آغوش باز کنیم.

پیش به سوی زمزمه های مستی و پیش به سوی استانبول شهر رویاها.

Lost Control

2010-06-27T12:52:00.001+04:30

تازگی‌ها پیدایش شده. دارد حرف می زند. ابراز ناراحتی می‌کند. از آن ناراحتی‌هایی که نیاز به آغوش ندارد. از آن غرغر‌هایی که نمی‌خواهد عذرخواهی بشنود. می‌خواهد راحت باشد و همه ی حس‌هایش را، حتا آن‌‌هایی که باعث خجالت‌اند، بگوید و فهمیده شود. یعنی آن «او» که مخاطب است بشنود و بفهمد. و نگوید تو از همه چیز زود ناراحت می‌شوی.

دارد نیشگون می گیرد مغزم را، که «این ماسک بی اعتنایی و روشنفکری به تو نمی آید»،که «می‌دانم یک‌روز بالاخره خسته می شوی»، که این «به من چه‌ها» و «برایم مهم نیست‌ها» یک‌روز می شود بلای جان‌ات. بلای جان او.

گریه می کند. می گوید جریحه دار شده از یکی - دو جمله و برای هیچ منطقی جواب ندارد. فقط سرش را تکان می‌دهد که یعنی خودم می‌دانم و باز گریه می‌کند. میان گریه‌هایش، دلش می‌خواهد آن گذشته را کم‌رنگ کند و می‌داند که نمی‌تواند. می‌داند که نامردی است.

زنٍ نق نقوی حسود و بی منطقٍ درونم است. از صبح تا حالا امانم را بریده و آن سوتَرَک، منِ متشخص و منطقی نشسته و آرام آرام دلداری‌اش می‌دهد. حرف می‌زند و از او می‌خواهد آرام باشد. می خواهد همه چیز را با عینک روشنفکری ببیند و متمدن باشد، و پذیرنده و قابل اعتماد. و همه‌ی چیزهایی که او واقعن نیست و نمی‌تواند باشد و آن‌طور بودن برایش خیلی سخت است.

من این میان، گاهی اشک توی چشمانم جمع می‌شود و گاهی لبخند می‌زنم، دلم می‌خواهد پیِ منطق و باکلاسیِ این بروم اما آن جیغ جیغوی جریحه دار شده را نمی‌توانم تنها ول کنم. خیلی دارد غصه می‌خورد.

2010-06-22T12:44:00.001+04:30

دارم می فهمم. این حالی که چند روز است بر من سایه می اندازد را تازه دارم می فهمم. آن صبح‌های خوب و سرمست از خواب بیدارشدن‌هایم، آن لباس پوشیدن شنگولانه و آن رسیدن به شرکت و لبخند و حال خوب و بعد، از میانه‌های روز شروع بغض حجیمی در گلو، اشک‌های پشت پلک معطل، احساساتی شدن‌های اغراق شده و در پایان غمگینی غریبی که از صبح هیچ نشانی نبوده از آن.

حالا می فهمم. این تعقیب اخبار باز دارد کار دستم می دهد. این هر روز صفحه را باز کردن و خاطره‌ی خردادها را خواندن، این اخبار زندانیان و قربانیان، این دوست های ناپدید شده و با فک‌های باژگون و جمجمه ی شکسته، با بدن مکعب شده در سردخانه و گلوله‌های ناشناس در قلب یافته شده، این‌ها دگرگونم می کنند. این تماشای دریدن هم دیگر به آشکار، این سلاخی شدن به مرور و آهسته مان پریشانم می کند.

و نگاه خسته و کم حوصله‌ی بعضی به مچ‌بند سبزم که : چه حوصله‌ای داری!

باید یک فیلتر بر اخبار بگذارم. باید کمی شیرجه بزنم در دنیای تبلیغات و رنگ و موزیک تا این غمگینی لنگر نندازد و نماند. تا این دلتنگی اغراق شده‌ام - که می فهمم گاهی مرد آفتابی‌ام هم حوصله‌اش را ندارد -کمی نرمال شود و دست از این دیوانه‌بازی‌ها بردارد.

برای احساسات‌ام که نتوانستم ریموت پیدا کنم، باید از خبرهای به‌روز و خاطره‌ی تلخ خردادها کمی دور شوم.

پ.ن: اما مگر می شود از خواندن متنی چنین دست کشید و به نویسنده و سرانجامش فکر نکرد؟؟*

اند یو مای لاو

2010-06-21T16:35:00.001+04:30

Chris Rea می خواند در سرم از صبح تا حالا:

you my love

my sweet, sweet love

are what it's all because of

و من یادم می‌آید آن سال‌ها را که این آهنگ را می‌شنیدم و مای سوییت لاوی در کار نبود تا یادش بیفتم. این آهنگ را می‌شنیدم و آه کشان با خودم می‌گفتم دوره‌ی سوییت لاو داشتن‌ها و سوییت لاو کسی بودن‌ها گذشته آقای ری.

حالا اما دارم و خوش‌بختم. به همین سادگی.

Timeless-Loneliness

2010-06-20T12:15:00.000+04:30

مداد رنگی‌هایم را گذاشته‌ام جلوی چشم‌ام و هی نگاه‌شان می‌کنم. از آن روزهایی‌ست که دلم می‌خواهد صدای موزیک آن‌قدر زیاد باشد که تمرکزم را بگیرد و نتوانم به چیزی فکر کنم. اندوه بی‌سبب دارم. صدای موزیک می‌رود بالا. بالاتر، اما هنوز چشم‌هایم به مداد رنگی‌هاست و اشک‌هایی قلمبه که می‌خواهند بپرند بیرون. با خودم زمزمه می کنم «الیس الصبح بقریب» ؟؟؟

و جوابی ندارم.

عاشقانه ها

2010-06-19T17:44:00.000+04:30

«عزیزم بیا و از خود گذشتگی کن و با این مادرت پیمانی ببند از همان گونه پیمان ها که مصطفای من مرا به آن ترغیب می کند. بیا و زندگی را سخت نگیر حتی اگر بر تو سخت بگیرد و با تقویت روحیه تسلیم و رضا در برابر پرورگارت، محمد را به خدایش و خودت را نیز به هم او بسپار. بیا و خودت را در میان جزوه ها و کتاب ها و کلاس ها و تحقیقات و پژوهش ها آن چنان گرفتار کن که فراغتی نماند و اگر ماند سرت را به سرگرمی هایی گرم کن که شادابی ات را تضمین کند و رنجوریت را بکاهد. در یک کلام بیا و زندگی کن عزیزکم به کوری چشمانی که شادی را برای ما نمی پسندند. مبهوت مانده ای؟ حق داری من نیز وقتی این عهدنامه را امضا می کردم حال تو را داشتم اما مصطفی می گوید: زندان آن گونه که تو تصور می کنی برای من نفرت انگیز نیست و وقتی خوب فکر می کنم می بینم تحملش خیلی از لالمانی گرفتن و محرومیت از دیگر حقوق فطری خدادادی سهل تراست. می گوید: تنها دغدغه یک زندانی سیاسی، خانواده اوست و اگر بداند او مشکلی ندارد و زندگیش سخت نیست و رنج نمی کشد، تحمل زندان که امروز تاوان حق گویی و عدالت جویی و خدمتگزاری است، به واقع سهل می شود و حتی شیرین.» *

* پاره ای از نامه ی فخرالسادات محتشمی پور -همسر مصطفا تاج‌زاده - به فاطمه شمس

Head On

2010-06-19T16:30:00.001+04:30

این فیلم را از دست ندهید.

عاشقانه ها

2010-06-19T12:04:00.000+04:30

یکی از نتیجه های عجیب جنبش سبز به گمانم نامه نگاری‌های زنان باشد به شوهران در بندشان.نامه‌هایی عاشقانه و صریح که از دلتنگ شدن خجالت نمی‌کشند، از بی‌تابی‌ها و اشک‌ها و آرزوها، از شادی‌ وصل‌های کوتاه و دیدارهای غیر خصوصی. خودم را که جایشان می گذارم؛‌نفسم بند می‌آید از تصور رنجی که می کشند و آن بار سنگین دلتنگی. این نامه ها را اما به فال نیک می‌گیرم و برای تمام زنان، باز در آغوش کشیدن همسران مبارزشان را آرزو می‌کنم.

«لحظه سقوط من درست همان لحظه کنده شدن هواپیما از زمین تهران بود. باران بی‌ملاحظه اشک. تو را می‌دیدم که پشت به من با ماموران به ناکجا می‌روی و خودم را که دست‌هایم را به پنجره‌های هواپیما می‌کشیدم و اسم تو را می‌خواندم و هی دورتر می‌شدم از تو. فایده‌ای نداشت صدا کردنت. هیچ کس، هیچ چیز کمک‌مان کرد و صدای‌مان را نشنید. من همان لحظه شکستم. بعد از آن هر چه نوشتم همه شرح آن شکستگی بود. شرح فرو ریختن . محمدرضا من واقعن دیگر نمی‌دانم باید چه بنویسم؟ باور کن که کلمه‌ها در دست‌هایم مبتذل شدند اینقدر که از دوری و تنهایی و حبس و تبعید نوشتم. به خدا خسته شده‌ام دیگر. نمی‌دانم جمله‌ها را چه‌طور بسازم که کم‌تر تکراری باشند. آدم‌ها هم خسته شده‌اند. دیگر حس و حال خواندن درد‌های من را ندارند. اما تو بگو! خودت بگو چه راه دیگری به جز نوشتن چه سلاح دیگری به جز کلمات در دستان سرد و خسته من مانده است؟ چه می‌توانم کرد جز این که باز هم از سر نو به تو بنویسم؟ این بار حتی نمی‌دانم کجایی؟ در کدام زندان؟ یا کدام سلول؟ نامه‌هایی که روانه ناکجا می‌کنم. روانه باد. تا شاید. شاید کلامی از ان به گوش‌ات برسد و بدانی که من هنوز ساکت ننشته‌ام. و نخواهم نشست. هیچ‌وقت محمدرضا هفت روز پیش به تو گفتم: هفت روز دیگر می‌شود یک سال. یک سال که هم‌دیگر را ندیده‌ایم. هفت روز گذشت و بیست و هفتم خرداد دوباره رسید. حالا درست یک سال است که تو را ندیده‌ام. سیصد و شصت و چهار روز است که دست‌های تو را، که چشم‌ها و لب‌های تو را، که خطوط خنده کنار پلک‌های تو را ندیده‌ام.

...

من بیست و شش سال بیشتر ندارم. گاهی فکر می‌کنم وقتی کسانی مثل پدرت را این‌طور له‌شان می‌کنند با ما جوان‌ترها چه خواهند کرد؟ من از بزرگ‌شدن می‌ترسم. می‌ترسم از روزی که سهراب‌ها و کیانوش‌ها و نداهای نسل من تعدادشان زیاد شود. می‌ترسم از روزی که عبدالله‌های بیشتری در انفرادی باشند. من از این موجوداتی که به هیچ اخلاق و آیین و مرامی پایبند نیستند مگر آیین حقد و کینه و نفرت، می‌ترسم. من از فکرهای پلید و کثیفی که از ذهن این انسان‌نماها برمی‌خیزد و نفرت را انتشار می‌دهد می‌ترسم. محمدرضا! برگرد! من می‌ترسم.»*

* قسمت‌هایی از نامه فاطمه شمس به همسرش محمدرضا جلایی‌پور

این مرد را دوست دارم -۲

2010-06-16T11:24:00.001+04:30

جنبش سبز، یک حرکت اجتماعی فراگیر است که هرگز خود را مبری از خطا نمی انگارد و با نفی هرگونه مطلق نگری شرک آلود، بر گسترش فضای نقد و گفتگو در درون و بیرون جنبش تاکید دارد. دیده بانی سیر حرکت و تحول جنبش از سوی همه فعالان و به خصوص صاحبان اندیشه و عمل امری حیاتی است که می تواند جنبش را از لغزش به ورطه تمامیت خواهی و فساد بر حذر دارد.

* بخشی از بیانیه هجدهم

این مرد را دوست دارم -۱

2010-06-16T10:42:00.002+04:30

طبیعی است که متن پیشنهادی نتواند پاسخگوی همه سلیقه ها و مطالبات باشد. دلگرمی این همراه کوچک برای این معضل، راه حلی بود که تعدادی از رای دهندگان در آستانه انتخابات سال گذشته پیدا کردند. در زنجیره سبز میدان تجریش تا میدان راه آهن بودند کسانی که می گفتند میان بد و بدتر، بد را انتخاب می کنند و این انتخاب پیوستگی آن زنجیره محکم به‌یاد ماندنی را ممکن ساخت. اصلاح واقعی از همین تمیز و مسئولیت پذیری برای انتخاب این و یا آن شروع می شود.

*بخشی از بیانیه هجدهم

بریده ای گزارش یک هجوم، برای ماندگاری

2010-06-16T09:25:00.005+04:30

در تماس تلفنی که حول و حوش ساعت یک بعدازظهر امروز با منزل پدری محمدرضا گرفته شد؛ بازجوی پرونده‌اش با او از پشت خط حرف زده بوده و از او خواسته که نیم ساعت دیگر جلوی مسجد ضرابخانه بیاید و پاسپورتش را تحویل بگیرد. پدر محمدرضا می‌گفت او از شدت خوشحالی بالا و پایین می‌پرید و سوت می‌زد و چشم‌هایش بعد از مدت‌ها می‌درخشید. ماشین پدرش را می‌گیرد و راهی می‌شود. بعد از گذشت نیم‌ساعت محمدرضا زنگ در خانه را می‌زند. پدرش از پنجره بیرون را نگاه می‌کند و به جزخود او کس دیگری را نمی‌بیند. بعد از باز کردن در با پنج مامورلباس شخصی عظیم الجثه مواجه می‌شود که به گفته خودش از هر گونه ادب و نزاکتی بی‌بهره بودند. این پنج نفر بدون اجازه و با وحشی‌گری و بی‌ادبی وارد خانه‌ای می‌شوند که در آن زنان حجابی به سر نداشتند و به خود اجازه دادند که وارد تک تک اتاق‌های خانه من‌جمله اتاق خواب پدر محمدرضا شوند و حتی جیب‌های لباس‌های مادر او و زیر و روی تخت خواب‌شان را هم تفتیش کنند! این اتفاق در حالی افتاده که پدر محمدرضا فریاد می‌زده این‌جا خانه سه شهید است... هیچ می‌فهمید چه می‌کنید؟ اگر کاری با خود من دارید مرا ببرید. به خانه‌ام به اتاق خواب‌ام چه کار دارید؟ از روح شهدا خجالت بکشید. یکی از ماموران در همین لحظه می‌گوید ما وقتی با نوه امام محکم برخورد کردیم شما دیگر جای خود دارید. یکی از این نیروها سیدحسن را "نانجیب" می‌خواند و در مقابل آشفتگی پدر محمدرضا که می‌گوید حرف دهنتان را بفهمید، ما هر چه داریم از امام داریم می‌گویند خیالتان راحت! احمدی نژاد دور سوم هم رئیس جمهور خواهد شد!!!

* از فاطمه شمس در نیم دایره. شرح باز-دستگیری محمد رضا جلایی پور

2010-06-12T11:42:00.000+04:30

آنان كه تيز می‌كنند دندان سگ را، يعنی

مرگ

آنان كه با شكوه مرغ مگس جلوه برافروخته‌اند، يعنی

مرگ

آنان كه می‌لمند در خوك‌دانی آسوده‌گی، يعنی

مرگ

آنان كه از سرخوشی جانوران در محنت‌اند، يعنی

مرگ.

* قطعه ای از «مارینا» / تی.اس.الیوت / ترجمه احمد پوری

2010-06-11T22:00:00.001+04:30

این طرفها کسی الله اکبر نمیگه. هی داد میزنم "الله اکبر"، یکی میگه جانم فدای رهبر. آخری رو که گفت یکی دیگه از اون طرف داد زد ای چوب توو ک..ن رهبر. جان فدا گفت بی تربیت و پنجره شو بست! دوست نادیده م داد زد "یا حسین"...

پیشوازنامه

2010-06-09T12:22:00.002+04:30

گفت برای قبل از آنروز که نمی دانیم به کدام خیابان‌ها می رویم و از کدام شاید بازگردیم‌، بیا که در آغوشت بگیرم. مثل هر بار قرار رفتن‌هایمان در خیابان، دلم هری ریخت پایین و آن ترس بی‌پدر آمد سراغم. یک مو از سرش کم نکنی خدا؛ دل من توانٍ بی خانه شدن ندارد.

2010-06-09T11:58:00.000+04:30

شلیک نکنید آقایان
گلوله دهان را می‌بندد
هزار در دیگر را باز می‌کند.

*‌۲۲مرثیه در تیرماه / شمس لنگرودی

امروز ؛ بدون ویراست ۲

2010-06-07T12:42:00.004+04:30

چرا ادای روشنفکری در بیاورم؟
امروز دلم می خواهد قهرمان ٍ زن یک فیلم هپی اند هالیوودی باشم

امروز ؛ بدون ویراست

2010-06-07T10:32:00.005+04:30

پاک می شوم کم کم
از لیست های بیمه که هر ماه به اداره می روند
تا تمام مریض نشدن هایم را بیمه کنند
و مرگم به دوش کسی نیفتد
پاک می شوم
از صفحه هایی که مرا می شناسند
از حافظه هایی که به یادم می آوردند
از دفترچه های مخدوش خاطرات
خاطرات خط خطی مردانی
که زمانی دوستم داشته اند
پاک می شوم
ز حساب های بانکی
که مرا به رقم می شناسند
از لیست انتظار پروازهایی که مرا به آسمان می دوزند
از سابقه های کاری و نوشته های امضا شده
پاک می شوم
از ذهن ناقص کودکانم - که به دنیا نیامدند
از سرنوشت کودکانی که روزی آموزگارشان بودم
و خاطره ی پر هیاهوی معلمانم
تا آماده شوم
قرص و محکم و استوار
وسایلم را جمع کنم
برای روزی که از رویای زندگی هم
پاک شوم

2010-06-07T09:46:00.003+04:30

روزها بد نیستند، گاهی بغض ٍ گم کرده راه سر از چشمانم در می آورد و حوصله ام از زیادی سر ریز می شود.

کپی برابر اصل: ملالی نیست

2010-06-06T12:48:00.001+04:30

می خواستم بنویسم. طبق معمول از ما و نه اما نامه ی عاشقانه. می خواستم و نشد. یعنی حالا دارم با کلمات بازی می کنم که آن شرح مقصود، آن معنا که دارد همین حالا دور می زند در ذهنم، بریزند در کلمات. اما انگار قیف نیست این بار.

داشتم مرور می کردم گذشته را، به بهانه ی انتخاب عکسی مناسب برای سفرنامه ی کذایی که می دانی. چقدر جوان بودیم. چقدر سبک تر بودیم و چقدر فرق داشت همه چیز. شاید نباید که جمع ببندم. این حال من است؛ که فکر می کنم یک برقی در نگاهم فرو نشسته. آرام شده جنبش پریشانش و آن سرگردانی شاداب اش.

چند روزی پیشتر از این، شاید دو - سه هفته قبل، با خودم گفتم زندگی مشترک عفونت دارد و هر کسی را که از درش وارد می شود آلوده می کند. عفونتی خفیف از انتظارهایی که برآورده نمی شوند، حق هایی که هر کسی به خودش می دهد و آن <می خواهم تنها باشم>ای که سخت است به اشتراک گذاشتنش. این هاست که وقتی در وقت نا مناسبش بروز می کند، آدم را که نه - من را فراری می دهد از این که حتا یک جوجه داشته باشم.

حالا، این ها را می گذارم کنار میل همیشگی کنار تو بودن، خواستن جاری همیشه دیدنت و بیدار و خواب شدن کنار تو؛ دیدن ات که کار می کنی، راه می روی، با دیگران حرف می زنی و زندگی می کنی در یک کلام؛ و نمی توانم با هم جورشان کنم.

پریشان نیستم. یک جور چرخش پیچاپیچ دارم در ذهنم از هزاران سوال که می دانم لازم نیست به همه شان جواب بدهم. حتا لازم نیست بهشان توجه کنم. چرا که ماییم آسوده لمیده در جریان خنک زمان ، که عبور می کند از ما؛ بی نگرانی از رسوب سنگین در نگاه هم. چرا که میان خود رسم عاشقی مان را می دانیم.

Cinq minutes avec toi

2010-06-02T15:04:00.007+04:30

A m'asseoir sur un banc cinq minutes avec toi
Et regarder les gens tant qu'y en a
Te parler du bon temps qu'est mort ou qui r'viendra

A r'marcher sous la pluie cinq minutes avec toi
Et regarder la vie tant qu'y en a

Te raconter la Terre en te bouffant des yeux

Et entendre ton rire comme on entend la mer
S'arrêter, r'partir en arrière

A m'asseoir sur un banc cinq minutes avec toi
Et regarder le soleil qui s'en va
Te parler du bon temps qu'est mort et je m'en fou
Te dire que les méchants c'est pas nous
Que si moi je suis barge, ce n'est que de tes yeux

Te raconter enfin qu'il faut aimer la vie
Et l'aimer même si le temps est assassin

برای پنج دقیقه، با تو نشستن

و تماشای رهگذران ، هر که هستند

حرف زدن با تو از خوشی هایی که رفته اند یا باز خواهند گشت

باز قدم زدن با تو، برای پنج دقیقه

و نگاه کردن به زندگی هرچقدر که هست

گفتن به تو از دنیا

و مشتاقانه نگریستن ات

و شنیدن صدای خنده ات همچون شنیدن دریا

متوقف شدن و به عقب بازگشتن

نشستن روی نیمکتی با تو برای پنج دقیقه

و نگاه به غروب خورشید

گفتن به تو که ما بد نیستیم

که اگر دیوانه ام به خاطر چشمان توست

در انتها

گفتن به تو

که باید زندگی را دوست داشت

حتا اگر زمان قاتلی باشد

2010-06-01T15:16:00.000+04:30

کاش یک راهپیمایی سبز به حمایت از تمام آزادی خواهان جهان با موضوع اختصاصی غزه داشتیم.

اعتراض دارم

2010-06-01T10:38:00.001+04:30

دلم می خواهد به حمله ی غیر انسانی ارتش اسراییل به کشتی حامل کمکهای انسان دوستانه به غزه اعتراض کنم. دلم می خواهد با کسانی که می شناسم و حتا کسانی که نمی شناسم در دفاع از انسانیت به خیابان بروم و خشمم را فریاد بزنم. دلم می خواهد و نمی توانم. دفاع از غزه و اعتراض به اسراییل در ایران کاری نیست که بدون تائید اظهارات احمقانه و بی منطق سران حکومت ممکن باشد. رفتن ما در خیابان برای حکومت مان مهر تائیدی ست که حتا اعتراض مرا مصادره به مطلوب باطل خود می کند.

کاش ما سبزها جمع شویم و کمی نگاه کنیم به بیرون مرزهامان و برای آزادی همه ی آدم ها از خشونت و رفتار بی منطق آنها که زور و قدرت در کف دارند تلاش کنیم.

Don't Move

2010-05-29T00:47:00.003+04:30

باران می بارد توی کلاه کاسکت و شره می کند روی اسفالت خیس . مرد جرئت نمی کند بالای سر دخترش برود. می ایستد توی اتاق و به آدا می گوید در را نبند و اگر مرد خودت بیا و به من بگو. زن با موهای کوتاهش خررر خررر صندلی را می کشد وسط حیاط بیمارستان و زیر باران می نشیند تا آخر. با آن کفشهای قرمز و کیف رنگارنگ. مرد در خاطرات خود به ایتالیا تجاوز می کند. ایتالیا باردار می شود و عاشق ِ مرد می ماند تا روزی که مرد دست ِ مهربانش را می کشد روی شکم ِ بالا آمده ی همسر رسمی اش. ایتالیا فرزندش را می کشد و بعد از مدتی می میرد.
اینکه نامت ایتالیا باشد و عاشق مردی شوی که بار ِ اول به تو تجاوز کرده ، بعد در اثر ِ سقط ناقص جنین بمیری، و لنگه ی کفش قرمزت بماند در دستان ِ مرد، اینکه 15سال بعد از مردنت بیایی و بنشینی در حیاط بیمارستان تا دختر همان مرد جان سالم از تصادف و جراحی به در ببرد؛ فقط از یک زن، یک زن ِ تنها که خانه اش را پدر بزرگ قبل از مرگش فروخته به انبوه سازان بر می آید.

تازگی ها سقط های جنین و بچه های ناخواسته ای که میمیرند در شکم مادرها و مادرهای تنها را زیاد می بینم در فیلم ها. و در دنیای واقعی هم.

سالروز قیامت صغرای خلق و نهضت کبرای سبز نزدیکتر می‌شود

2010-05-26T01:50:00.001+04:30

انسداد و استبداد کم بود، سپاهیان گستاخ و دراز دست، مرجع تراشی و مرجع کوبی هم می‌کنند. «هیچ ندانی» را که رسما خبط دماغ دارد، مسند مرجعیت داده‌اند تا در ثنای رهبر مدیحه بخواند وسینه بزند و او را «کوثر» بنامد و از آن طرف در فجر تصدٌی ولایت که مقام رهبری دماغ مرجعیت می‌پخت، فقیه نزیهی را که بر او دلیری و خرده گیری کرد و او را از «افتاء بغیر علم» بر حذر داشت به عذاب الیمی دچار کردند که همه سرها درگلیم کشیدید و بر حرمت ضایع شده فقاهت و مرجعیت خون خوردید و خاموش نشستید. نگذاریدبیش ازین نام و ناموستان فدای هوسهای سیاه سپاهیان شود ونا خواسته در زمره حامیان استبداد دینی به قلم روید.

...

اگر چه نظام ولایت مطلقه واسلام عبوسش، قاطبه دینداران را شرمنده از مسلمانی کرده است، چهره متبسم و انسان نواز و حق مدار و خرافه گریز و خرد پذیر روشنفکری دیندار وعالمان پارسا چندان دلرباست که کسی از آن نگریزد و کفر را بر ایمان نگزیند. و «برغم مدعیانی که منع عشق کنند» اینجا هم سخن آن فقیه فقید حجت موجه ماست که درغیبت استبداد دینی، ایران از آن همه ایرانیان و شهروندان متساوی الحقوق خواهد بود وهر کس و هر قوم به اندازه قدر خود بر صدر می نشیند و اقبال می بیند .

...

بهار مردم سالاری و خزان خودکامگی حوالت تاریخی ماست و فردا که قیامت صغرای خلق قائم شود و فرٌ دولت فرادینی فرا رسد و آفتاب مردم سالاری طلوع کند وافسر فرومایگان فروافتد و جشن زوال استبداد دینی برپا شود و داغ دیدگان انسداد و استبداد، زنجیر برپای زنجیربافان نهند و تبانی نهانی خرقه پوشان و ولایت فروشان و مثلث تیغ و طلا وتسبیح را آشکار کنند، روز شرمساری خودکامگان و دریوزگان آنها خواهد بودتاریخ اما نشان نمی دهد که پیامبر علیه السلام مردم را از زلزله ترسانده باشد یادعای ویژه زمین لرزه به آنان آموزانده باشد! در عوض به گواهی روایات و ماثورات،آنچه پیامبر از آن می هراسید و پیروان خود را از آن می هراساند "چیرگی حاکمان بیرحم" بود و کمتر می شد که از مجلسی برخیزد و این دعا را نخواند: اللهم اقسملنا من خشیتک ما یحول بیننا و بین معصیتک ... ولا تسلط علینا من لا یرحمنا :«خدایا از خشیتت چندان نصیب ما کن که گناه نکنیم ... و کسانی را که به مارحم نمی‌کنند بر ما چیره مکن»( جامع الاحادیث، جلال الدین سیوطی).

** تیتر و متن بخش هایی از نامه ی عبدالکریم سروش است به مراجع

شال سبزم کجاست؟

2010-05-24T11:22:00.000+04:30

دیشب ، خیابان ِ زیادی ِ خلوت ولیعصر بوی اشک آور میداد. تصویرهای ارواح گونه ای از زنانی که با صدای بلند الله اکبر می گفتند، مردانی که مرگ بر دیکتاتور می گفتند. دختران و پسرانی که خیلی جوان بودند و یا حسین، میر حسین می گفتند. خیابان و به خصوص سر ِ میرداماد در چشمم مملو از ارواح موتورهای یگان ویژه بود. که دست را بالا می بردند و با تمام توان باتوم به پاهایمان می کوبیدند. برج اسکان را دیدم که نگهبانش مرا فراری داد داخل و درها را بست. به من گفت هر چه دیدی فقط سرو صدا نکن که برایم دردسر می شود.

کمی قبل تر، اوایل خرداد ماه را می بینم. محل کارمان که به اجباری موقتی به جاده مخصوص کرج رفته ایم. شراره روبان های سبز را متری می آورد و با هم به آیینه ی کامیون ها می بندیم. پشت مینی بوسها و کامیونها، پشت شیشه ی آژانسی که هر روز ما را می رساند خانه عکس لبخند میرحسین را می چسبانیم. همکارانمان را مجاب می کنیم مچ بند سبز ببندند و در خیابان هر که را می بینیم با مچ بند، نگاهی رد و بدل می کنیم که یعنی آره، من با تو خویشاوندم. از خیلی ها خبر ندارم. از دوستهایی قدیمی که ته دلم می دانم و برای بعضی آرزو می کنم که مچ بند به دست باشند. خیابانها را دوست دارم. مردمم را دوست دارم. شبهای پر خروش ِ تبلیغات را، باز دیدن ِ چهره ی خاتمی را، دیدن زهرا رهنورد را کنار موسوی، همه چیز را دوست دارم و برایم بوی امید می دهد این خاک. حتا اگر مدیرعامل ِ کچل و بداخلاقمان مرخصی ندهد تا به استادیوم آزادی برسیم.

و روزهای بعد را که زیاد نوشته ایم و باز خواهیم نوشت بعدن.

عادت داریم به خرداد پر از حادثه. که بنشینیم پای اخبار و بغض بزگمان قطره ی کوچکی از اشک شود. که باقی مانده ی بغضمان فریاد شود در خیابان که مرگ بر دیکتاتور.که عکس میرحسین را در دستمان بگیریم و با سکوت به سمت میدان آزادی برویم و سکوتمان به صدای گلوله بشکند. آره ما به همه ی اینها عادت داریم.

این روزها سالروزهای امید ما هستند که هنوز به جرئت می گویم نه پوک بودند، نه واهی. شاید بازی خوردیم اما به آن امید که در ما بود، به آن اعتقاد برای کمی بهتر ساختن این زندان ِ بزرگ، به آن تلاش های شادی بخش برای بازیافتن ِ هموطنانمان به مثابه ی افرادی که دوستشان داریم ایمان دارم. ایمانی که رنگش سبز است و هنوز نفس می کشد.

همین جوری

2010-05-22T23:44:00.000+04:30

همه رفته اند فوتبال ببینند. از خلوتی ِ گودرستان معلوم است. شده مثل شبهای سریال ِ پدرسالار ِ آن قدیمها که خیابان خلوت میشد و می شد دوید وسط خیابان ولیعصر و جیغ کشید از سرخوشی. بی آنکه چندتا ماشین بوق بزنند و فحش بدهند. من هم که نه بایری ام و نه اینتری می نشینم به اسکروچ دیدن و دلم برای جیم کری ِ خوشتیپ قیژ می رود. و فکر می کنم به سکه هایی که روی هم نچیده، اگر باشند و دستم بیایند، باید خرج ِ رفتن به دیاری شود که به جرئت می گویم حتا در خواب هم نمی دیده ام. باز آدم خواب پاریس را می بیند و توی فرودگاه شارل دوگل زیاد تابلو نمی شود از ذوق زدگی.خلاصه اینکه مردم فوتبال می بینند و روی مبل بالا و پایین می پرند از هیجان، من اینجا به جیم کری جان لبخند می زنم و رویای فرنگ می بافم.

برزخی شویم

2010-05-22T02:38:00.000+04:30

روزگارانی دراز خزه بود که وزنه در ادبیات بود، با محمد ایوبی و بعدتر نزدیکانش، و فروغ که اندیشه اش می چربید بر ادب و هنرش.

حالا در این روزهای دو دو زدن و به نمی دانم کجاها پناه بردن برای خواندن ِ چهارتا مطلب ِ درست و درمان، در این روزهای گاهی فرار کردن از اخبار ِ تلخ ِ زندان و اعدام به آغوش ِ اندیشه و ادبیات و هنر - و البته به در ِ پوسیده ی باغی خشک شده و آفت زده خوردن - برزخی متولد شده از درهم تنیدگی ِ فروغ و خزه، و جشنی برپاست از ادبیات و هنر و سفر و صدا، به چینش ِ خوش سلیقه ی اصحاب ِ عزیز ِ آن دو. من بی دعوت می روم و دعوتتان می کنم به برزخ ، برای دمی خوب دیدن و خوب خواندن و خوب شنیدن، شما هم بیایید و بگویید بیایند که برزخ جای بدی نیست و چه بسا ما میانه ی تولد و مرگ در برزخی به نام زندگی باشیم.

بگو دنیا بایستد

2010-05-03T21:17:00.000+04:30

زیباترین جمله ای که بعد از نمی دانم چند سال شنیدم جمله ای بود که دوست داشتنی ترین مرد دنیا هنگام ِ در آغوش کشیدنم در گوشم گفت : " هر چه سن ات بالاتر می رود زیباتر می شوی"

2010-05-02T00:13:00.000+04:30

... و در هر انقلابی باید در کنه ِ اصولش کششی به طرف عدالت احساس شود. اما این انقلاب وقتی موفق شد، با در دست گرفتن ِ حکومت خودکشی می کند. چرا که حکومت چیزی جز شکل ِ تنظیم شده ی ظلم و بی عدالتی که صورت قانونی به خود می گیرد، نیست.

*اربابها/ ماریانو آزوئلا/سروش حبیبی

خاطرات ِ کثیف

2010-04-29T22:33:00.001+04:30

مطلبی از شا.دی ص.در منتشر شده که حاشیه های زیادی ایجاد کرده است. اغلب مردان شا.دی صدر را عقده ای و سرکوب شده و دارای اختلالات جنسی خوانده اند. به گوینده - نویسنده کاری ندارم. به عملکرد و افکار و چیزهایی که برایش تبلیغ و تلاش هم می کند کاری ندارم. و این را خوب می دانم آنچه به مذاق مردان خوش نیامده تصویر عریانی ست از رفتاری شاید ناآگاهانه در نوجوانی ، جوانی و بسیاری هنوز در میانسالی و پیری مردان و تاثیر مخرب آن بر روی سوژه ها که ما زنانیم. دفاعی هم که می کنند ناقص است. ایراد می گیرند بر تعمیم دادن به همه ی مردان که کمی درست است اما، آنقدر دچار تعصب می شوند که اصل موضوع را فراموش می کنند. در بلاگ های معدودی از زنان دیده ام که برخی از تجربه های خود گفته اند و این روش را بسیار دوست داشتم. چرا که مطمئنن نمی توان زنی را پیدا کرد که در ایران بزرگ شده باشد و با این اتفاقها غریبه باشد. برای من در خارج از ایران هم اتفاق افتاده که البته به شدت ورژن های ایرانی آن نبوده است.

برای تعریف کردن این خاطرات ِ کثیف اندکی شجاعت لازم است؛ برای ما زنان ایرانی که همیشه فکر کرده ایم این تجربه های آزارنده را، که حتا اولینشان - که اغلب مربوط به دوران کودکی و پیش از بلوغ است - هنوز لرزه بر بدنمان می اندازد، باید در پنهان ترین گوشه های ذهنمان انبار کنیم و درش به روی هیچ کدام از مردان ِ زندگیمان باز نشود.

نمی دانم چند مرد این نوشته را می خوانند، نمی دانم چند نفر از آنان چنین رفتارهایی داشته اند، تنها انتظارم از مردان ِ امروز و هم نسلم کمی انصاف است و کمی جابجایی ِ ذهنی ِ نقششان با زنان، که چه حسی می تواند داشته باشد یک دختر هجده ساله وقتی که یک پسر پانزده - شانزده ساله به راحتی در خیابان با شیشه ی نوشابه تهدیدش می کند به تجاوز؟ چه حسی می تواند داشته باشد یک دختر ِ ده ساله وفتی که هنوز نام بزرگسالانه ی اندام های بدن را بلد نیست و مردی در کوچه ای خلوت با دستمالی کردنش از جزئیات بدن از او می پرسد؟ چه حسی ست زمانی که پدر دختری نوجوان به او می گوید من تحمل اینکه کمیته به تو گیر بدهد یا مردی بد نگاهت کند را ندارم و روسری ات را جلو بکش؟ چه رفته بر زنی بیست و هفت ساله که وقت ِ احساس ِ خطر در تاریکی ِ ساعت نه کوچه ها با خودش می گوید اگر گیر افتاد بهتر است مقاومت نکند و بگذارد فقط همه چیز سریع تمام شود؟

ما زن ها، نه اینها را عقده می کنیم برای انتقام گیری از مردان، و نه خاطره های چرک و کثیف مان را تعمیم به همه ی مردان می دهیم. پس به جای دمیدن در بوق ِ بد صدای مظلومیت مردان، کمی منصف باشیم.

برای احمد زیدآبادی و دیگران ِ در بند، برای بزرگی روحشان

2010-03-21T00:20:00.000+03:30

شمارش معکوس. پنج دقیقه مانده بود به تحویل. تحویل ِ 88 به سالی جدید. خیلی سالها را گذراندیم و هر تحویلی، تغییر ِ یک عدد بود و ما همان ِ پارسال بودیم. اما 88 را هیچ کس یادش نمی رود. کهنه نمی شود این 88 و نوشتن از طولش، عرضش، ارتفاع ِ مهیبش و عمق غریبش.

نشستیم دور ِ هفت سینمان که اشتباهن شش سین بود. بابا دیرتر از همه رسید و ما لبخندهای پهن و کش آمده می زدیم برای پنهان کردن بغضمان و عکس سهراب بر مانیتور نگاهش به آنطرف بود. به پنجره. بابا گفت "خدایا، آزادی به ما ببخش و رهایی از ظلم" و هشتاد و نه شدیم.

88 را یادمان نمیرود. سالی که سیاست به همه ی اوقاتمان رخنه کرد و همدممان شد. وقت صبحانه، توی شرکت و تاکسی، با صدای زنی که بیانیه می خواند در اتوبوس، در سفر میان ِ صفخات ِ مجله ی خارجی، شب توی رختخواب و میان زمزمه های عاشقانه مان و در خوابهایی که تنهایی دیدیم. اما بهتر است آن را سیاست ننامم. بگذارید بگویم جان های شیفته مان به آزادی دوباره یاد عطش افتاده بودند. دوباره برق ِ هوای تازه در پشت پلک های خواب زده مان پیدا شد و بیدار شدیم.

کمی قبل تر از تحویل ِ این سال ِ عزیز نام زندانیان را مرور می کردم و شهیدان سبزمان و قربانیان ِ زنده ی خشونت را، که نامشان را نمی دانستم. و سهراب هنوز به پنجره نگاه می کرد.

هشتاد و نه آغاز شده است و حالا، ما بدهکاریم به تمام ِ باتوم هایی که خورده ایم، به لحظه هایی که از سرکارمان بدون مرخصی جیم شدیم و به خیابان آمدیم، به ذهن و روح ِ آزادی خواهمان، که نگه داریم این دستاورد بزرگ را، و آرام آرام و هوشمندانه به پیشش ببریم. گام بزرگمان را ، 88 را همیشه پیش چشم داشته باشیم و بیشتر از به خیابان رفتنها، فکر کنیم و راضی باشیم به این نهال ِ جوان و قوی و به پیشنهاد ِ یار ِ سبزمان "صبر و استقامت" پیشه کنیم در 89.

روزی این نهال جوان بزرگ می شود و بار می دهد، اگر امید داشته باشیم در دل، دیدنش به چشم زیاد مهم نیست.

برای آمدن ِ بهار

2010-03-10T12:21:00.000+03:30

زمستان که برف نبارد، دلتنگی ِ شروع شده از پاییز کش میاید تا اواخر ِ اسفند. پا را که روی برفها نگذاشته باشی -قرچ قرچ- که صدا نداده باشد زیر ِ قدمهایت، همینطور دلتنگ می مانی تا روزهای شلوغ ِ چسبیده به عید. می روی در خیابانها و می بینی ماهیهای آشفته و تنها را ریخته اند توی ظرفهای بد ریخت و بزرگ، درختهای میوه ی جوان را می بینی که در هر کش و قوس ِ بیدار شدنشان یک شکوفه در می آورند، بوی ِ عید را نفس می کشی حتا در هجوم ِ دود ِ ماشینها و باز دلت هوای گذشته های نامعلومت را می کند. دلت برای همه ی آدمهایی که روزی دیده ای و صدایشان را شنیده ای و حتا بدتر از آن؛ اسمت را گفته اند تنگ می شود و تو سرمست و گیج ، زمستان ِ بیحال و بی خاصیت امسال را به عید می چسبانی.

به خودت نگاه کوتاهی می اندازی. روزهای آخر سال می بینی که چه بوده ای در این سال که رفت. چه شده ای و چه طور داری تحویلش می دهی به هشتاد و نه.

زن خوشبختی بوده ای. یک ماه و کمی دیگر مانده تا دو سالگی ِ این زن خوشبخت را به خودت تبریک بگویی. زنی که تنها نیست و هیچ جای سیاهی های این دنیا آزارش نمی دهد. زنی که دوست دارد زندگی کند و دیگر آن دخترک چند سال پیش با آن ژست های روشنفکری ِ علاقه مند به مرگ و پوچی نیست.

درآخرین روزهای اسفند هشتاد و هشت، سالی که هیچ کدام از ما از خاطرمان نخواهیم برد، به رسم ِ کلیشه شده اما جذاب ِ هر سال می نویسم از سالی که رفت و تقدیمش می کنم به تک تک لحظه هایی که در آغوش ِ گرم ِ مرد آفتابی ام از همه چیز گفتم و شنیدم. سبز شدم، از دست دادم و باز به دست آوردم. گریه کردم و بیشتر لبم به خنده باز شد و از همه بهتر رها شدم از قید ِ بیماری ِ کار.

بزرگتر شده ام. این را از دو سه اتفاق ِ هشتاد و هشت می فهمم. قد کشیده ام به رنج و ضرب ِ درد. بعضی خیلی شخصی؛ مثل ِ گم شدن ِ موقتی ِ سین در تندباد، مثل ِ احساس ِ عجیب ِ مادر شدن، مثل ِ تجربه ی یکتای تنها سفر رفتن. و بقیه آنقدر مشترک با دیگران، که می تواند چهار میلیون نفر را خویشاوندم کند. بلوغ فکری و سیاسی را مدیون دیکتاتوری و دروغ شدن و باز نفس کشیدن برای میهن و آزادی.

به هشاد و نه می رسم. هم قدم و هم راه با بهترین مرد دنیا، با تمام دلتنگی ها و خاطرات ِ فروه ِ بیست و شش-هفت ساله، و دست در دست ِ تمام هم سقف هایم زیر ِ آبی ِآسمان ایران، کنار آدمهایی که دوستشان دارم و تعدادشان خیلی زیاد است، می دانم این گذر کردن از یک سال -به مثابه ی یک پله برای بلندتر پریدن است برایم و حتا چروک های ریز روی صورتم را دوست دارم.

برای سالی که رفت، برای سالهایی که رفت، مثل قدیم ترهایم مرثیه نمی گویم. شادباشی که گاه آکنده از غم است در یاد ِ شهیدان ِ سبزمان، و بیشترش امید است و خوش حالی. همانقدر شخصی که وقت ِ خواب به مرد ِ مهربانم بگویم و همین قدر مشترک که فریاد بزنم "زنده باد ما در راه ِ سبز آزادی."

سین میم الف

2010-02-19T21:38:00.000+03:30

لذت بعضی لحظه ها را شاید نباید با کلمه بیان کرد. شاید نباید پای واژه های ِ کوتاه قد را کشید وسط. اما امشب، یک شب ِ ساده ی سینما رفتنی که با عصر جمعه ی ابری شروع شد و در نگاه لیلا حاتمی غلت خورد و برای خودش همین طور رفت لای زباله ها، و بعد باران و سرما و سیگار، و بعد بلوار ناهید و حرف های خصوصی تـَرَک، و بعدتر بلوار گل آذین و ژاکت ِ عاریه و تگرگ هایی که دست هایمان را کبود کرد و گیر کرد لابلای موهامان، و آخرش آن فریاد ِ حلقه های ازدواج؛ نمی تواند در من راحت بنشیند و هی نپرد لای کلماتم. حتا آن از خیابان رد شدن معمولی و آن مرد ِ بیل به دست با حرکت هوشمندانه اش که ما را مشترک کرد در آرزوی داشتن ِ یک بیل.

نه، نمی توانم از اینها بگذرم. نمی توانم مخفی کنم که چقدر از هم نگاه شدن مان لذت بردم. و برای همین ها بود که در آن دو- سه - چهار ماه خودم را عادت ندادم به بی تو بودن و روزهای بی خبر از تو. برایم عادی نشد و ورد زبانم بودی.

حالا، این روزها که یکهو می پریم توی خاطره ی همدیگر و حرف می زنیم از همه چیز، برایم یک لذت است. یک لذت عجیب در زندگی که انگار با همه ی وجودم لمس اش می کنم.

گاهی همین قدر ساده و گاهی همین قدر عجیب، احساس خوشبختی می کنم.

در روزی از روزهای هشتاد و پنج ِ خورشیدی

2010-02-17T19:55:00.003+03:30

وسایلم را جمع کرده ام
دارم از یاد همه تان می روم

ناخودآگاهانه

2010-02-17T19:00:00.013+03:30

سه ماه و یازده روز است که از آن دیوانه خانه بیرون آمده ام. صد و یک روز است که ریخت ِ رئیس ِ دیوانه خانه را ندیده ام اما هنوز هم به طور متوسط هفته ای سه بار، و گاهی هر شب خوابش را می بینم. روزها و هفته های اول فکر می کردم کمی طبیعی است اما، حالا نمی دانم ربطش بدهم به چی. آن وقتها که مقیم ِ دیوانه خانه بودم فکرش را هم نمی کردم اینقدر رویم تاثیر گذاشته باشد. خوابش را هم نمی دیدم که مثل یک بیمار ِ نیازمند به مراقبت از آنجا بیرون بیایم و همه بابت آن استعفای عجولانه به من تبریک بگویند.

رئیس! آقا! مدیر ِ دیوانه خانه! جنتلمن ِ بزرگ! اصلن هر عنوانی که دوست داری؛ جان دو تا پسرت و جان تمام دوست دخترهای عشوه ای و طنازت، سر جدت اینقدر به خواب من نیا. اَه

پ.ن: سونیا جان! برای مرخص شدنت روز شماری می کنم. 29 روز مانده.

خانه کجاست؟

2010-02-14T23:16:00.000+03:30

اینجا خانه است. خانه ای دیگر. دارم فکر می کنم آدم با همه ی دل بستگی هایش، همین که گاهی مجبور است خانه اش را عوض کند و از دیوارهای پر خاطره ای دل بکند، و برود در حصر دیوارهای جدید، همین که مجبور بشود از پنجره ای دیگر نگاه کند صبح ها و شب ها، خودش عالمی دارد.

روزهای نقاشی روی دیوارها گذشت. روزهایی که با ناخن های شکسته و پوست زمخت شده ام، با ابروهای اصلاح نشده و لباس های خاکی می نشستم با دوستان و از شدت خنده شام از گلویمان پایین نمی رفت، روزهایی که هر ساعتش یک آدمی می آمد، رنگی به دیوار میزد و حالا هر دیوار ِ این خانه ی نو، یادگاری از یک دوست است، و بعد تر روزهای کشاندن اسباب از آن خانه به این یکی و باز رفتن به سراغ وسایلی که چهار- پنج سال فقط گردشان را زدوده بوده ام، باز خوانی ِ یادداشت ها و خاطره ها و لباس ها، دل کندن از برخی به اختیار و برخی به اجبار، گذشت و حالا میان دیوارهای تازه ای بیدار می شوم که نور صبح هایش کورم می کند. اینجا، این دیوارها که در حافظه شان هنوز جایی ندارم خانه ی من است. خانه ی ما.

خانه به خانه شدن در میان امواج

2010-02-07T11:18:00.000+03:30

این روزها به شدت در گیر ِ کارهای پیش از اسباب کشی هستیم. می رقصم میان ِ رنگهای تند و جیغ، می خندیم و یادمان نیست که چند روز ِ دیگر عزادار ِ جا به جا شدن به مثابه ی گور به گور شدن می شویم. خانه ی جدید، خالی و سرشار از رنگ، میزبان تمام دوستانی ست که دنبال ِ فرصتی هستند برای دور هم بودن، خندیدن و ساعتی کوتاه خوش گذراندن.

البته در هیاهوی این جا به جایی، که از تمام اخبار ِ روز دورم نگاه داشته، بیست و دوم بهمن ماه، همه را خواهم دید - سبز - در خیابانهای دود گرفته ی تهران و با هم آواز ِ اتحاد خواهیم خواند.

روزنه ای به روزها - توضیح ِ واضحات

2010-02-03T23:04:00.000+03:30

روزنه ای به روزها - یعنی اینجا - پنجره ای رو به من نیست. روزنه ای کوچک است، به اندازه ی یک باریکه ی نور که رد بشود برای دیده شدنم. اینجا و نوشته هایم همه ی من نیستند و من گاهی می پرم لا به لای سطرها و گاهی آنقدر دور میشوم که کسی پیدایم نکند.

از این جور توضیحات خوشم نمی آید اما، اینجا را برای دل خودم می نویسم و دلم به آن چهار - پنج نفری که می دانم می خوانند خوش است.

ضمن ادای احترام با لباس تمام رسمی* به آزادی بیان و آزادی ِ پس از بیان، اعلام می کنم در میان همه ی کلمه های مربوط و نامربوط ِ این روزنه، آنچه پیداست چیزی ست که دوست دارم از من دیده شود نه همه ی من. که من گاهی راوی ِ داستانی می شوم و گاه خاطره ای گنگ و گیج تعریف می کنم.

همین.

* سمانه! خانومه توی ماه مهر یادته؟؟

یک روز - بی تاریخ

2010-02-02T21:09:00.000+03:30

از روی صندلی بلند می شود. می رود توی آشپزخانه و چرخی بی هدف می زند؛ بی آنکه بداند برای چه به آشپزخانه رفته. بر می گردد. یادش می رود روی صندلی بنشیند. پس دوباره می رود به آشپزخانه و در یخچال دنبال آن چیزی می گردد برای خوردن، که می داند در یخچال نیست. در یخچال را می بندد. بر می گردد به اتاق. حالا می داند که روی صندلی هم می تواند بنشیند اما، ترجیح می دهد برود حمام.

دکتر پوست آب ولرم ِ مایل به خنک را برای پوست خشکش تجویز کرده. روان پزشک گفته که هر بار دوش می گیرد بهتر است با آب خنک باشد. مشاور پوست و زیبایی هم گفته " حمام فقط صبح ها، آنهم با آب خنک" اما او آب گرم را دوست دارد. گرم که نه، تا جایی که پوستش تحمل دارد رو به داغی. وارد حمام می شود و آب داغ را باز می کند.

یاد روزهایی می افتد که گریه می کرد زیر دوش. اشکهایش با قطره های آب که قاطی می شدند، زیاد به چشم نمی آمد که چقدر گریه کرده. حالاها دیگر گریه اش نمی گرفت. می ایستاد زیر آب داغ ِ داغ و چشمهایش را می بست و با خودش حرف میزد. بلند که نه، در ذهنش از این جمله به آن جمله و از آن نقل قول به این یکی می پرید. هفته ها را دو تا یکی می گذشت تا زود تر برسد به آخرهای اسفند، که همه ی مردم تهران می روند میدان تجریش و همهمه ی دم عید که با ترافیک خیابان قاطی می شود و برایش گیجی ِ لذت بخشی می آورد. گاهی هم می رود به سال های گذشته و دستکاری شان میکند. چند تا آدم را حذف می کند، لج ِ بعضی ها را بیشتر در می آورد و شماره تلفن بعضی ها را می گیرد و حفظ می کند تا بعد از حمام، اگر شد، بهشان زنگ بزند.

به همه می گوید زندگی خوبی دارد. کنار ِ مردی ست که دوستش دارد. مردی که همیشه رویایش را داشته و حالا با حضورش، کاملن خوشبخت است. خانواده اش را بیشتر از قبل دوست دارد و دوستان معدودی هم دارد، آره؛ یکی دو تا از همان قدیمی ها و یکی دو نفر هم جدیدتر. هنوز بی قید است و احساس آزادی می کند. صداقتش بیشتر شده اما مطمئن نیست که هنوز همان قدر شجاع باشد. کمتر هم سیگار می کشد اما هنوز سیگار کشیدن را دوست دارد؛ نه، فعلن نمی خواهد ترک کند. " همین ها را می خواهند بدانند دیگر؟"

زن، آوای خوشی داشت. بدون آهنگی در زمینه، صدای نرمش را رهاکرده بود و می خواند. عاشقانه شاید و کمی غمگین، و خیلی خیلی زیبا. آنقدر که دلش نمی خواست آن حس ِ پرواز را رها کند و به هوش بیاید. چشم که باز کرد فهمید که میان خیالبافی هایش نشسته روی زمین زیر دوش و بعدتر انگار یک وری با صورت خورده زمین. گونه ی راستش درد می کرد و آبی که درون چاه می رفت ردی باریک از خون بینی اش می برد و دور میزد تا به فاضلاب بریزد.

بدون عنوان

2010-01-31T21:16:00.004+03:30

گفتی "دارم چای می ریزم. می توانی تصور کنی" و من می دیدمت توی آن آشپزخانه ی نقلی و تر و تمیز با آن شیوه ی خنده دار ِ چای دم کردنت.

گفتی "دود توی گلویم بود" و خندیده بودی. و من می دانستم کجا نشسته ای ( حتمن یا پشت دستگاه ِ اعتیاد و یا پشت آن میز که فقط جا برای سه نفر داشت.) و من می دیدمت.

گفتم سازت را دربیار از فراموشی و نشنیده گرفتی هر بار. مثل آن دستهای زخمی ات که پشیمانم کرد از خیلی چیزها. یا آن مهربانی بی سببم که انتها نداشت، آن توی باران نشستن در ماشین با صدای ویگن، رانندگی کردنی که تصویری از رویاهایم شد، خنده های بی قیدم و آن قهر ِ کودکانه از خودم و تو؛ پشیمان که نه، رویابافم کرد و یاد سالها پیش افتادم.

این روزها با خودم فکر می کنم چه می توانستم باشم؟ اگر هنوز عصیان آن دختر بیست و یک ساله با من بود و آن صورتی چرک می ماسید بر ته سیگارهایم؛ به جای بی رنگی ِ امروز. چه بودم اگر هنوز پیدا می شدم با پنجره ای بزرگ رو به کوچه و کرکره های آبی رنگی به کوچه ی شلوغ.

هنوز در سفرم انگار. هنوز صدای خوش ِ مردی می پیچد در گوشم با همهمه ی زنده رود، که ترانه ای از تاج اصفهانی می خواند و به زنی که همراهش بود نگاه می کرد. ترانه عاشقانه بود و من فکر می کردم مردی با آن نگاه، چقدر آن زن را می شناسد که در ترانه هر جا نام ِ یار است نگاهش به او می افتد.

زن، به سنگفرش ِ کنار رودخانه خیره شده بود.

و سرد بود و تنهایی. و سرد بود و باران و خستگی ِ پاهایم، آن وقت که روی نیمکتهای سنگی و خیس ِ زیر ِ سی و سه پل نشستم خیره به رود، چای خوردم و دستم، نمی دانم از سرما بود یا تنهایی که لرزید و همه ی عکسها را تار گرفت.

گفتم "حیف توست که گم بشوی در هیاهوی خبرهایی که هر روز نو می شوند، تکذیب می شوند یا شایعه از آب در می آیند." جوابی که دادی، مصداق ِ آن باشه گفتن و انجام ندادن بود. اما فکر می کنم نفهمیدی آن "حیف" که گفتم از کجا آمده بود.

روزهای رفته دور می شوند. شبهای روشنی مانده است برای من با نگاهی کنجکاو که باز دارم به خودم می اندازم.

سفر

2010-01-31T14:08:00.004+03:30

اصفهان را، شهر کاشی های آبی و آسمانش را آنقدر نزدیک که دست دراز کنی اگر، ستاره می چینی، زیر پل خواجویش که می خوانند، زنده رود که هوایی ام می کند و میدان که هر بار هنگام ورود احساس می کنم اکنون است قلبم بایستد به همراه زمان، این بار طوری دیگر یافتم. آنگونه که هیچگاه تکرار نخواهد شد.

چراغ ِ خنده هامون خیلی وقته سوت و کوره

2010-01-18T16:15:00.017+03:30

این روزها پر شده ام از مرگ. از خبر ِ مرگ. از دیدن آدم هایی که می روند آرام و بی صدا و بعد، خبر رفتن شان را می شنوی، می خوانی. خسته شده ام. هر روز یک آدم ِ درست و درمان، هر روز یک کسی که شاید بودنش یادت نبوده اما رفتنش، یک چروک به صورتت اضافه می کند.

صالح؛ به تو می توانم بگویم. تو که مرگ را می فهمی. آن طور که هیچ کسی نمی فهمد و نمی بیند. دارم می فهمم که اصلن مقاومتی ندارم در برابر این همه مردن؛ هر تکه ام کنده شدن، با آدم هایی که می روند. مثل پوسته ی تخم مرغ آب پز شده؛ یادت هست؟

نمی توانم یا نمی خواهم. نمی پذیرم. مرگ را نمی توانم ببینم و صبح با خیال راحت توی آینه نگاه کنم. صورتم را که می شورم فکر می کنم باز باید خبر مردن چه کسی را بخوانم و بشنوم. باز باید فکرم برود سمت ِ کدام سالهای نیامده که عزیزترها را بگیرد از من. این سالها، سالها، سالها. این زندگی که دهان ِ مکنده اش را باز کرده، کاش من را ببرد و نبینم که باز هم دور و برم خلوت می شود و پوسته ام ریز ریز می ریزد و من می مانم لخت و عور از آدمها.

این همه رفتن ها -هر چقدر مرا در آغوش بگیری و بگویی نویسنده زنده در آثارش است، عکاس در عکس هایش، و آن مرد در شجاعتش- مرا می ترساند. می ترساند از این همه که دوستت دارم و روزی سراغ تو هم می آید این مرگ. و معلوم نیست بر من که آن روز من زودتر رفته ام یا نه. اصلن همین دوست های دور و نزدیک که دارند از ایران میروند، از توی چشم انداز ِ من می روند زیر یک آسمان دیگر؛ مگر همین نوعی مرگ نیست؟ با این روزهایی که نمی دانی این مملکت، این خاک که داریم برای غبار روبی اش نفس هایی عمیق می کشیم، که غبارهایش را به جان می خریم به ضرب ِ باتوم و چاقو و گلوله، با این روزهایی که نمی دانیم کدام دوستمان را برده اند و با دندان و دست ِ شکسته انداخته اند گوشه ی خیابان، چطور امید ببندم به باز یافتن آدمهای زندگی ام؟ به باز آوردن ِ پوسته هایی که می ریزند و برهنه ام می کنند؟

دارم خیلی احساساتی می نویسم؟ دارم می ترکم. از این همه رفتن ها دارم بالا می آورم. از این همه اشک هایی که بی هوا می ریزند از چشمم بیرون و نمی توانم جلودارشان بشوم. از نمی خواهم از دست بدهم ها خسته شده ام.

دلم یک گودال می خواهد و فراموشی. یک گودال درون خاک.

در تو گم می شوم؛ چون غباری در مه و دود

2010-01-16T11:04:00.001+03:30

دنیا چه خواهد داشت

وقتی که

پشت ِ تو به من باشد

و پس از روزها بفهمم

تمام ِ میوه های درون ظرف

مصنوعی بوده اند

چه خواهد داشت

با خرده ریزهای خاطراتمان

که بر گونه هایم می ریزد

گردن که می چرخانی

عطر کوچه های "صیدا"

در آوازم می پیچد

این کوچه

همیشه تو را به یاد من می آورد

و آسمانم را پریشان می کند

به آهنگ ِ خیز ِ گنجشک ها

از درخت ِ غروب

* 30- شهریور- 88

میان برنامه

2010-01-15T23:35:00.001+03:30

* این یک میان برنامه است. یک میان برنامه ی فوری بین ِ برنامه ی در حال پخش ِ کسالت. یک عطسه ی خنده دار ِ خیلی کوتاه میان ِ روزهای عصر ِ جمعه گی.

" عصر جمعه زیاد دوست داشتنی نیست، اما اگه بگردی میون ِ اینهمه خاکستری، رد ِ نازکی از سوسوی ستاره رو پیدا می کنی. معجزه خود ِ تویی. پس بلند شو..."

1- اگر هنوز در مورد لیبل ِ سین ِ گمشده توضیحی نداده ام از تنبلی بوده.

2-اینکه یکهو وسط ِ اینهمه کسالت متن داخل گیومه ی بالایی برایم اس.ام.اس بشود و تهش نوشته شده باشد "فروه - 25 آگوست 2006" معنایش خیلی عمیقتر از آنی ست که بشود توی یه نیم خط توضیحش داد.

3- پویا برای بودنت آن وقتهایی که بودی، برای نبودنت که نبودی و گاهی سرک می کشیدی، و برای باز بودنت؛ آن هم این طور یادآورانه و باز هم مثل همان وقتها عجیب، ممنونم. یک پست طلبت برای عرض ارادت و بقیه ی چیزهایی بعضی هایش را میدانی و بعضی دیگر را هنوز نه.

4- عصر جمعه ام همچنان.

كسالت

2010-01-15T17:06:00.002+03:30

عصر جمعه شده ام. چند روز است كه عصر جمعه است و هي نمي گذرد. از آن وقتهايي كه يك گوجه سبز يا يك نارنگي در گلويت گير كرده و كافي ست نامت را از دهاني بشنوي، نگاهي آشنا به نگاهت بخورد، يا از آن بدتر كسي بپرسد: چي شده؟

آن وقت است كه گلوله گلوله اشك مي خواهد مثل سيل بريزد بيرون از آن چشمهايي كه هي تنگشان كرده اي براي نباريدن.

يك روزهايي هست كه دلت مي خواهد نباشي. نه اينكه خودكشي كني. مثلن يك دكمه ي آف داشته باشي كه يكهو از تمام دنيا خاموش بشوي.نه اينكه بميري و بروند سراغ وسايلت. نه اينكه بميري و بنشينند دور يك ميز و درباره ات خاطره تعريف كنند. اصلن كاش مي شد موقتن از خاطر همه رفت. در روزهايي كه مثل حالا هيچ چيز مهم نيست؛ تف ِ كش آمده روي آسفالت مهم نيست، ليچار ِ عمله ي دم پارك لاله مهم نيست، مهم نيست كه دلت موزه ي هنرهاي معاصر مي خواهد و جمعه ها همه چيز - حتا زندگي - در اين مملكت تعطيل است، مهم نيست كه دلت نمي خواهد كسي علت ناراحتي ات، دهن دوخته گي ات، دل گرفتگي ات را بپرسد و تو هي بگويي نپرس. اما مهم است براي خودت كه افتاده اي روي لاين ِ گريه و هي مي باري. توي اتوبوس كه برايت نعمت شده، توي پارك لاله كه وقت رد شدن از كنار آدمها يكهو توپ بدمينتون توي سرت مي خورد، توي كافي نت، يا توي توالت.

مهم است كه دلت بخواهد بخزي توي لاك تنهايي و هيچ كس را تحويل نگيري، اما ته دلت بخواهد كساني از گوشه ي چشم ببينندت. مهم نيست كه كسي فكر كند چقدر داري چرند مي بافي و اين همه تضاد در تو بالا زده، اما مهم است كه اين تضادها را در خودت ببيني و با آنها راه بيفتي توي خيابان.

اين روزها همه دارند مي ميرند. يا دارند از دنيا مي روند، يا دارند از توي ياد من ، دنياي من سفر مي كنند به دنيايي ديگر. همه سايه هايي مي شوند كه بعد از بيداري ، شايد طرح مبهمي از خاطره شان را به ياد بياورم. بعضي هم باز زاده مي شوند. دوباره از توي قبرهاي موقت در مي آيند و قد راست مي كنند جلوي چشمم و سايه مي اندازند روي روزهايم.

عصر جمعه شده ام. كـِـي فردا صبح مي شود؟

ناگهان سفر، ناگهان بی بازگشت

2010-01-09T19:37:00.001+03:30

سفر محمد ایوبی را به همه، به خصوص به فرزند معنوی او صالح تسبیحی تسلیت می گویم. و به خودم که هنوز آن حاشیه نویسی ِ استادانه اش با روان نویس قرمز کنار داستانهای بی سرانجامم را می بینم و آن نقد حرفه ای و تیزش که می توانست از من نویسنده ای کوچک بسازد و من ِ بی خرد، سستی کردم.

* عکس برگرفته از صفحه ی اول پایگاه ادبی هنری خزه است.

بر سر ِجان ِ کدام هموطنت شرط بندی می کنی؟

2010-01-04T22:54:00.003+03:30

یک دوستی از سالهای دور ِ دور، در فیس بوک دعوتم کرده به کامیونیتی ای با نام "شرط می بندی کی پیروز میشیم؟" دوست ِ من خارج از ایران است. دوست ِ من لابد فکر می کند ما داریم بازی می کنیم؛ مثلن وودکا خورده ایم و از سر ِ مستی داریم خودمان را سرگرم می کنیم.

حالا می گویم: " دوستی که حتا نمی دانم اان چه شکلی هستی، از این شوخی ها با من نکن. من، وقتی که مرد آفتابی ام میرود در شلوغی ِ خیابانها دلم از جا کنده می شود. وقتی که می بینم کبودی باتوم روی پاهایش نقش بسته، می پیچم به خود از درد.وقتی برادر مرد آفتابی ام، بی خبر میرود به خیابانهای روز ِ عاشورا دلم هزار راه می رود. وقتی که در خیابان گرگان و میدان امام حسین راه میروم و میبینم دوستان ِ سبزم کتک خورده اند، اما می خندند و یا حسین می گویند، غرق می شوم در امید ِ پیروزی و نگرانی برای آنانی که میشناسم و حتا نه. و با خودم فکر می کنم این چهره های درهم رفته از درد ولی خندان و امیدوار، نکند که فردا نباشند. نکند در سردخانه های گمنام ِ صنعتی مکعب شوند و در گورهای بی نام دفن شوند.

و دلم می سوزد برای سرباز وظیفه ای که کتک می خورد. برای آن که با بغضی از ترس و دلسوزی باتومش را گرفت بالا و گفت فرار کن. برای آنهایی که دیدم از شیشه ی اتوبوس ملتمسانه بیرون را نگاه می کردند و مرا یاد ِ گوسفندانی می انداختند در پشت وانتها، که می رفتند برای قربانی شدن. و حالا تو، دوستی که حتا چهره ات یادم نیست و در چت های گاه گدارت خیلی مهربانی؛ میخواهی شرط ببندم که چه زمانی، با چند کشته و کور شده و دست و پا شکسته، با چند مادر ِ عزادار، با چند پدر ِ بی خبر از فرزند پیروز می شویم؟

دوست ِ قدیمی ای که حتا نیمکت های دبیرستان محبوبه ی دانش ما را به هم ندوخت؛ با من شرط نبند و مرا - ما را در ایرانمان، به حال خود بگذار و وبکم بده و شعرهای عاشقانه بنویس. عریضه ات خالی نمی ماند که مجبور باشی هر از گاه خود را به رنگ ِ سبز ما بمالی شاید کمی همرنگمان شوی.

و این را هم بگویم، دوست ِ نازنین، اگر پیروزی ای در راه باشد - که هست، من و تو و همه ی آنهایی که کناری ایستادند و تماشا کردند و حتا بگویم آنها که مدام آیه های یأس خواندند در گوشمان، در آن سهیم هستیم و در جشن پیروزیمان، دست ِ همدیگر را می فشاریم. شاید پیروزی ما را به هم نزدیک کند."

پی نوشت : این نوشته با اندک تفاوتی، اول در فیس بوک منتشر شد و پاراگراف آخر در اینجا و این نسخه به آن اضافه شده است.

آواز بخون همیشه، نگو کاری نمیشه

2010-01-01T13:19:00.002+03:30

رادیوخزه، ویژه ی آذر 88 را گوش بدهید.

آن مرد جاودانه شد

2009-12-21T10:41:00.001+03:30

مرد شجاعی بود آنکه رفت. و شجاعت و آزادگی مهم ترین مشخصه اش بود در میان شغالان بی شماری که هم لباس او بودند. در روزگاری که باید گفت " اگر هم دین دارید، حداقل آزاده باشید" او مرد آزادی بود که دین هم داشت. کسی را نمی بینم که با آن صراحت به اشتباهی اعتراف کند و راست قامت بایستد در برابر تند بادی چنین متعفن.

باشد که مرگی چنین در اوج، پرشی بلند برای جنبش ِ جوان ِ سبزمان باشد.

مریم

2009-12-11T23:26:00.004+03:30

اسمش مریم بود. دلم نمیخواهد بگویم دختر عمه ام. چون هیچ وقت فکر نکردم که میشود توی فامیل دوست ِ صمیمی داشت. مریم اما دوست بود. دوستی دیر یافته با نگاهی عجیب که از چشمان درشتش بیرون می ریخت. با سکوتی که همیشه اطرافش پرسه میزد و لبهایش را می دوخت به هم. و همیشه شنونده ی خوبی بود برای من که فکر می کردم پر کردن آن حجم از فاصله که سالها بینمان بوده و خلاصه شده در رابطه ی فامیلی مان و منحصرن با نگاه هایی غریب از من به او و برعکس در ذهنمان امتداد پیدا کرده، فقط باید حرف زد و شاد به نوعی همدیگر را آداپته کرد با فضاهای شخصی مان.

مریم بود اسمش. نمی دانم امریکایی ها، هندی ها، چینی ها یا هر آدمی که او را بخواهد صدا بزند چه طوری می گوید مریم و با چه لهجه ای آن اسم را برمیگرداند. نمی دانم چه منظره ای دارد الان پشت پنجره اش که ظهر است در امریکا و من لابلای خطوطش نمی توانم حدس بزنم چه شکلی شده.

میان کلمه هایش آن دختر آرام اما در درون شلوغ و پر هیاهو، با حسی قوی از طنز هنوز هست اما نوشتن از مریم، مریمی که یک شب مانده به رفتنش نشست روبرویم و من نمی دانستم از دستپاچگی که باید بغلش کنم یا به روی خودم نیاورم که از همان حالا دلم تنگ شده برایش، فکر می کنم باید به داستانی موکول کنم. داستانی از دختری که هیچ وقت درست نشناختمش و همیشه دوستش داشتم.

حالا حالاها

2009-12-11T22:17:00.001+03:30

روزهایی بود که پی ِ روزنه ای بودم که به روزهای دود گرفته و طوسی رنگم نور بتاباند، حالا این روزهای سر ِ کار نرفتن خودش شده دریچه و میتابد به مغزم. یادم افتاد که همیشه رویای یادگرفتن زبان فرانسه در سرم می جنبیده و کمبود وقت خوشم نگه میداشته با رویا. حالا که وقت دارم؛ پیش به سوی زبان فرانسه و موهای صورتی و کافه نشینی های طولانی برای بازنویسی ِ داستان ها.

فروه ِ این روزها را خیلی دوست دارم.

شانزده آذر، روزی از روزهای سبز

2009-12-09T18:40:00.002+03:30

دوشنبه بود. هم این دو شنبه ای که گذشت، هم روزی که بیست و پنجم خرداد بود و شد روز ِ خون. دارم فکر می کنم روزها چه اهمیتی دارند وقتی که ما همیشه هستیم. وقتی که تو هستی و من و مادرم.

- وقتی بچه های دانشگاه آزاد هنر حمله می کنند به یگان های ویژه.

- وقتی پسر 22 /23 ساله ی باتوم به دست با آن لباسهای مثلن ترسناک باتومش را می کشد به رویم که نمی شود بروی و دندانهایش آشکارابه هم می خورند و آن دو به شکی و تردید بغض دارش جگرم را فشار میدهد.

- وقتی آن مامور که کمی چاق است کنار در دانشگاه تهران می گوید: "دستم الهی بشکنه اگر یه نفرو بزنم. تا حالا نزدم. هیچ وقت هم نمی زنم.اینا بچه هامونن"

- وقتی پیرمرد با آن عصای چوبی اش اشاره به باتوم ِ مامور یگان ویژه می کند و می گوید: " باتوم را سر و ته گرفتی جوون" و او را به شک می اندازد و می رود سراغ بعدی.

- وقتی زن در ایستگاه اتوبوس بی آر تی، در جوابم که می پرسم مسیر ِ اتوبوس کجاس؟ می گه " مسیر تاریخ "

- وقتی در راهروهای دانشگاه اشک آور می زنند و دانشجویان آتش روشن می کنند.

- وقتی زنان را می بینی در مسیرهای منتهی به میدان انقلاب که همه کفشهای کتانی پوشیده اند و کیف های کوچکی برداشته اند و در دسته های کوچک به هم می پیوندند و می خندند.

- وقتی مردی که به نیروی لباس شخصی اعتراض می کند که چرا بیخودی هلم میدهی و مامور بیسیم میزند: "این گروه که دارن میان رو بگیرین"

چه فرقی می کند چه کسانی و چه روزهایی؟ چه فرقی می کند که در شانزده آذر باز هم با کابل و چوب و میله های آهنی نعره زدند و حمله کردند یا در سیزده آبان؟ چه فرقی می کند که کدام خیابان و برای چه مناسبتی؟

ما میدانیم که کابوس آنان شده ایم و چشمان روشن بین ما در این سیاهی - که بالاتر از آن هم رنگی نیست - راهیابند و آنان، دسته ی کورها که راه هم به جایی نمی برند.

آنان کابوس می بینند در بیداری و ما رویای آزادی را از دل ِ سنگ ِ تاریخ می تراشیم و بیرون می آوریم.

2009-12-09T18:09:00.005+03:30

22 مرثیه ی شمس لنگرودی در تیرماه را بخوانید و بدهید بخوانند.

به جنبش سبزمان رای دهیم

2009-12-07T11:53:00.001+03:30

در مجله تایم نشان بدهیم که "ما همه با هم هستیم"

دلتنگی هایم کو؟؟

2009-11-27T22:26:00.002+03:30

دلم می خواهد بروم. از این جا، از بین این مردم، از زیر آسمان این سرزمین که به آینده اش خیلی امیدوارم. دلم می خواهد بروم جایی که زبان هیچ کس را نفهمم و کسی نداند چه می گویم وقتی زیر لبی غر می زنم. دلم میخواهد آنقدر از این چهره های گاهی آشنا دور بشوم که شاید روزی دلم برایشان تنگ بشود. شاید دلم بخواهد جایی ببینمشان، زیر سیگاری ام را با آنها قسمت کنم و حرف هایم را، جایی باشد غیر از تظاهرات، غیر از "نترسین نترسین ما همه با هم هستیم" غیر از "ما بچه های جنگیم، بجنگ تا بجنگیم" چرا که فقط آنجاست که این مردم را با چهره ی واقعی شان می بینم. می بینم که دروغ ندارند و یک دلند با من، با تو، با آن بغل دستی ای که نمی شناسند. دلم میخواهد بروم و خودم را آنقدردر تیررس دروغهای مصلحتی شان قرار ندهم. شاید چشمانم ضعیف شده اند. دوستانم را دور و دورتر می بینم و مردمان را دیگر نه آنکه می شناختم.

کم شده است. ذخیره ی دلتنگی ام کم شده و میخواهم بروم. بروم و کنده بشوم از این زبان ِ مادری که به دروغ در میاید و به گوش می رسد.

شاید هم از عوارض بیکاری باشد و فراغت از استرس، که این روزها همه معتادش شده ایم. مغزم دارد باد میخورد؛ باد خنک پاییزی.

سین ِ گمشده

2009-11-23T23:31:00.002+03:30

هیچ دوستی را آدم دوبار از دست نمی دهد. حالا اینکه من و تو نفهمیدیم این از دست رفتنمان از کی شروع شد، شاید بخاطر آنهمه بی سر و صدایی اش بود که با تعجب های کوچک و خرده دلگیری های بی ضرر، آرام آرام رشد کرد و جان گرفت و بزرگ شد. آنقدر بزرگ که دیگر دلم برایت تنگ نمی شود و ذهنم خاطره های مشترکمان را در گوشه ای دور مخفی کرده است. نمی توانم بگویم این روزهای کم رنگ از تو، خوب است یا بد است یا چی. فقط میدانم این دور شدن مرا از همه ی آدمها دور کرده و رغبتم را به دیدن دیگرانی که همیشه پشت تو قرار می گرفته اند در صف، کشته است. آن اولویت بندی ِ خام دستانه ی من از دوستانم که اول تو بودی و بعد بقیه؛ حالا با نبودن اولین نفرش، سردرگمم کرده برای انتخاب یک دوست برای یک روز. می نشینم فکر می کنم توی این وقتهای طلایی ِ سرکار نرفتن و آزاد بودن، فردا فلانی را ببینم با بهمانی را. برای انتخابهایم دلیل می آورم و مقایسه شان می کنم با هم، شاید یکی به آن یکی بچربد و بشود تصمیم. اما آنقدر این مقایسه های پرش دار و متقاطع کش می آیند که فرداها در خانه سپری می شوم و دوستانم نادیده تر می مانند.

هیچ دوستی را آدم دوبار از دست نمی دهد. حالا اینکه من و تو گاهی هم دیگر را می بینیم با آن فاصله ی حجیمی که بینمان افتاده، با آن نگاه های دوراوری که به هم می اندازیم، با آن همه بی خبری که از هم داریم و لحن رسمی و تصنعی ِ مهربانانه مان با هم، با حسادت های ریزی که در دلم می گذرد و با روزهای بی هم رفته مان قطع می شود، با احساسی که یادم می آید به تو داشته ام و تا میاید ولو بشود روی صورتم یکی دو ساعت ِ با هم بودنمان تمام میشود و سقلمه ای از "مبادا احمق جلوه کنی" جمع و جورش میکند، با همه ی چیزهایی که تو پشت آن ماسک بی اعتنای چهره ات و آن صدای سرد و عجیبت شاید پنهان می کنی و من نمی فهمم، با همه ی اینها فکر می کنم هیچ وصله ای ما را دوباره به هم نمی چسباند. در صدای من و تو چیزی گم شده است. لحنی، لهجه ای از همدردی، از همشادی، هم گریه ای و هم پایی در خیابان ها و دانشگاه ها و گالری ها، هم نشینی ها در همه ی کافه های دنج این شهر، هم روزی ها و هم شبی ها و هم گردی هایمان؛ فراموش شده است. مثل کسی که به جبر روزگار به زبانی جز زبان مادری اش حرف میزده و وقت خوشحالی یا عصبانیت ناگهانی اش، به زبان مادری ابراز ِ حس می کند، من و تو شاید آن زبان دوم و بیگانه بوده ایم و حالا به زبان مادری برگشته ایم. البته این، آنی نیست که یازده – دوازده سال با آن زندگی کرده ام. و در تمام آن سال ها فکر می کردم ما زبان مادری ِ گمشده ی همیم که بازیافته ایم همدیگر را، به سختی دوباره یادگرفته ایم و حالا به لهجه ی روانی حرف می زنیم- می زدیم. که یکهو در چاله چوله های فراموشی افتاد. و همه چیز از اولین پنهان کاری و اولین دروغ ساده شروع شد.

دیگر گریه ام نمی گیرد، دلم تنگ نمی شود، و هیچ کسی را اشتباهن به نام تو صدا نمی زنم. شماره ات در گوشی من تنها یک شماره است- بی نام – که نه نام تو بر آن نشست، نه تمامی نامهایی که به آنها صدایت می زدم.

من تو را دوباره از دست نمی دهم چرا که حس می کنم دوباره باز نخواهمت یافت و این طالع نگری ِ ناخودآگاه مرا میراند به ندیدنت. دلم می خواهد در ذهنم همان تنها دوستی باشی که از فکر ِ دور شدنت به گریه می افتادم و در آن شب زمستانی ِ بد مست، فقط تو را صدا میزدم که کنارم باشی. همان لبخند کمیاب و صدای عجیب، همان کلمه های ناب باشی و من در هر جای دنیا که باشم جای تو را کنار خودم خالی کنم.

دروغ چرا. پاییز رخنه کرده در لحظه هایم. همانطور دلگیر، همانطور ملتهب ِ باریدن. می خواهم زرد شوم و بریزم با باد. گزنده باشم از سوز ِ سرما و بوزم بر درختانی که برای خواب زمستانی برهنه می شوند. و در این میان شاید بوی تو را، رفیق قدیمی ام، از روزهایی که رفته اند بشنوم.

راستی؛ سایه را یادت هست در پریشانی ِ آویشن؟

روزهای روشن آرامش

2009-11-10T20:21:00.002+03:30

استعفا دادم. بالاخره خودم را از زنجیرهای آن دیوانه خانه ی بزرگ رها کردم و با پاهایی قرض گرفته، دویدم به روزهای روشن آرامش. روزهایی که نور آفتاب، خندان و پرشور از لای پرده ی تیره ی پنجره تو بیاید و با قلقلکی نرم بیدارم کند. روزهایی که صبحانه را آرام آرام بخورم و بعد با آفتابی ترین مرد دنیا خیابانهای شلوغ شهر را پیاده برویم تا بتوانم مردم را تماشا کنم. تا با زندگی، با زنده بودن آشتی کنم و به در و دیوارهای لمیده در آفتاب ِ بی رمق ِ آبانماه دست بکشم. تا به یاد بیاورم این همه سرزندگی و انرژی -که از یادم رفته بود در حصار ِ آن دیوارهای قطور- همیشه آن بیرون، در جریان خروشنده ی زندگی، مثل سنگ ریزه هایی براق می غلتیدند و من نمی دیدمشان.

خوشحالم. در آرامشی باورنکردنی مشغول ترمیم هستم و از فکر به باز دیدن ِ تمام دوستان گم شده ام در تندباد مشغله ها، و تمام شهر را در روز، و مردم را در خیابانهای پر انرژی -که هنوز اخم ِ خستگی لای ِ چروک پیشانی شان لانه نکرده- ذوق می کنم.

خوشحالم و فعلن تا کار بعدی و آدمهایی دیگر، بیکاری و خوشحالی و خیابانگردی را عشق است.

2009-11-07T13:58:00.003+03:30

برای آن‌که همیشه یادمان بماند یا "در سیزده آبان هشتاد و هشت اتفاق افتاد."

2009-10-28T09:32:00.002+03:30

باز هم آمد سراغم. این بار خیلی ناگهانی و غافلگیر کننده. طوری مرا ترساند که بر خلاف همیشه خواستم کنترلش کنم. اما نشد.اول ترس آمد. یک جور ته دل خالی شدن، و بعد بغض ِ ناگهانی و پر هجومی که به هق هقم انداخت و آرام آرام درد پیچید از پاهایم و تا رحم و بعد احساس کردم قلبم فشرده میشود. جمع شدم در خودم. ناله ام را درون بالش ریختم. پیچیدم از یادآوری درد و آن صدای مکنده پاشید در هوا و آن احساس کنده شدن ِ چیزی از درونم، برد به مرز دیوانگی. دیوانگی از شدت درد و هراس. جنونی که دلم میخواست خودم را از جایی بلند پرت کنم و تمام شود این یادآوری ها، که هر چه رهایش می کنم باز جایی یقه ام را می چسبد.

نمی دانم از چه باید بپرهیزم، به چه روی ببرم، به کدام بند بیاویزم که این طور بی پناه و وحشتزده در هجوم آن خاطره قرار نگیرم. فقط می دانم حتا آغوش چاره ساز ِ تو هم حصارم نمی شود و صدای پر از اعتمادت که آنقدر مهربان می گویی "شب بخیر".

اعترافات

2009-10-27T12:44:00.002+03:30

گاهی به گذشته که نگاه می کنم، می بینم چیزهایی هست که دیگر دوستشان ندارم. کارهایی که از انجامشان راضی نیستم. آدمهایی که به عکسشان، خاطره شان، ردشان در زندگی کنونی ام نگاه می کنم و نه تنها دوستشان ندارم، بلکه دلم می خواهد آنقدر آثارشان را بسایم که به یادم نیایند، عکسشان را نگاه کنم و نشناسم.

بعضی روزها که این بخش از گذشته، موذی و خزنده می آید و یکهو سر بلند می کند توی اوقات آدم، از خودم هزار سوال بی جواب می پرسم و به هیچ هم نمی رسم. فقط می ماند چاله هایی که از یکی به دیگری می افتم و دردم می گیرد.

عمیق ترین گودال این قضیه هم آنجاست که برای بعضی هایشان، گاهی دلتنگ می شوم اما از خودم هم خجالت میکشم.

سبز بر میدارم از میان رنگها

2009-10-27T10:14:00.005+03:30

دانش‌اموزان مدرسه واعظ طبسی در مشهد، در انتخابات شورای دانش‌آموزی به میرحسین موسوی رای دادند!

سه شنبه

2009-10-27T09:57:00.003+03:30

حرفم نمی آید. نوشتنم نمی آید. حتا خیالبافی ام هم نمی آید. فقط غرق می شوم در "تنهایی ِ پر هیاهو"ی بهومیل هرابال و آن دنیای زیرزمینی اش. با آن حکمی که هی تکرار می کند: "نه آسمان عاطفه دارد، نه انسان اندیشمند." بعدن از لذت ناب خواندن این کتاب می گویم.

...

مرد آفتابی من گه گداری لینک میدهد به نوشته های پراکنده ام. بهتر از آن، طرحی ست که برلینک میگذارد و انگار می بیند درونم چه میگذرد. انگار که نه، واقعن می بیند.

...

دلم برای خیلی ها تنگ شده. خیلی حرفها دارم که با بعضی ها بگویم اما حوصله ام نمی دانم کجا رفته. بی قرارم و یک جا بند نمی شوم. سر یک میز، پای یک زیر سیگاری، رو بروی یک نفر و به میان آوردن کلمات.

...

همکارانم می گویند تو "تابلو"یی. می گویند مرخصی نگیر، چون بهانه ات را می فهمند و به ما هم مرخصی نمی دهند. مچ بند سبزم را مأیوسانه نگاه می کنم و مطمئن نیستم که بخاطر آنها حاضر به فداکاری باشم.

...

احساس می کنم هزار شعر نگفته در سر دارم. اما نمی روند در کلمه بنشینند. بقچه ی کلماتم را گم کرده ام. کسی نمی داند کجاست؟

روز مرگ

2009-10-25T13:39:00.002+03:30

پرسید: گریه هم می کنی؟

گفتم: خیلی کم.

گفت منظورت از خیلی کم چیه؟

گفتم: گاهی دلم میخواد خیلی بیشتر از اینها گریه کنم. اما نمی تونم.

...

دارم فکر می کنم چرا گریه همیشه یک نقطه ی ضعف برای زنان تلقی شده. نه. اصلن قصد بحث جدی ندارم. حتا حوصله ی تحلیل هم ندارم. فقط این که من دلم میخواهد گاهی تقی به توقی بخورد و گریه کنم، نشود نشانه ی ضعیف بودن و لوس شدنم.

...

صبح گریه کردم. خیلی کوتاه اما فشرده. دلگیر بودم از این دیوارهای محصور کننده که کم کم مرا می خورند و حل می کنند در خود. و این آدمهای درنده. که روی تو تا پایشان راه میروند و به شیوه ی گرگان می درند. گاه هم کرکس میشوند و بر مردارت می نشینند به بزم.

...

از خودم می پرسم یعنی هنوز آنقدر بیمار نشده ام که نتوانم روزی از اینجا دل بکنم؟ شک می کنم گاهی.

دیوانه خانه

2009-10-24T14:14:00.002+03:30

1) - من: ... ولی ماسک زدن توی عدم انتقال سرماخوردگی خیلی تاثیر داره.

همکار توی صورتم عطسه می کند و می گوید : اون که آره!!!

2) - من : تو که سرماخوردی بی زحمت یه ماسک بزن که ما مریض نشیم.

- همکار: نه سرما نخوردم. فقط یه کم دماغم میسوزه و گلوم درد می کنه. آبریزش بینی م هم یه ذره بیشتر شده. وگرنه مریض که نشدم.

- من : آهان!!

3) من مریض شدم و خانم هنوز که هنوزه قرص سرماخوردگی می خوره و ادعا میکنه این کار برای پیشگیریه، نه درمان.

2009-10-24T12:45:00.002+03:30

چیزی برای نوشتن ندارم. سرما خوردگی، هدیه ی همکار دوست نداشتنی کناری ام را - که با وقاحت تمام و با همه ی عوارض جانبی و غیر جانبی تقدیمم کرده است - زیر یک ماسک سبز تنفس می کنم و حوصله ام از چشم و سر و گلو و بدن درد، سر می رود. تنها ساعت، با شتاب دوست داشتنی اش دلداری ام میدهد که زود است وقت خلاصی از این مریض / دیوانه خانه ی بزرگ.

اصل حالم اما خوب است.

احساس ِ خوش صدایی

2009-10-21T15:22:00.001+03:30

* نگوبزرگ شدَ َ َ َ َ َ َم نگو که سَـَـَـَـَـَـَـَـَخته / نگو گریه دیگه به من نمیااااااااااااد

بیا منو ببَـَـَـَر نوازشَـَـَـَـَـَـََـَـَـَم کن / دلم آغوش بی دغدغه میییییییخواد

...

- وقتی که یک آهنگ بی شنیده شدن و بی بهانه در سر و گاهی بر زبان آدم - آن هم توی توالت شرکت - جاری میشود و همکاران یادآوری می کنند که اصرار بر رعایت ردیفها و اجرای عین به عین اصوات کمی - و فقط کمی گوشخراش می شود.